Aforyzmy 12 Zygmunt Jan Prusiński

AFORYZMY - autor Zygmunt Jan Prusiński


Uwalniasz się dobroczynnie, minuty mówią których nie słyszymy.

Czujemy to uwolnienie skupione, ta wolność ciała wybiera muzykę tak cichą że słyszysz powrót kolibra w kwiecie swoim.

Nuty nam są niepotrzebne w tym porannym erotyku!

I tylko to mam, kobietę księżyca - która i tak nie jest moją własnością.

Te noce miłości – liryczne, lubi słuchać moich wierszy, opowiadam w nich o niej od narodzin uczuć szeptu.

Świece dwie tak blisko rozmawiają płomieniem, ulubiony szampan niedopity do końca.

Jest lekka i oddana w sposobie namiętnych słów by mnie posiąść ostatecznie wedle kobiecych gestów.

Przychodzi do mnie naga jakby z innego świata, ma uczesane włosy i pachnąca po kąpieli.

Niewinny anioł rozbiera twoje wersy.

Dążę do pokoju naszych ciał.

Fioletowe słowa rzeźbię - jest zarys i rysa modlitwy.

Głodna w moim pocieszeniu na zielonym prześcieradle, gdzie wszystko rośnie powoli.

Muchomory sromotnikowe tańczą jakby i one oczarowane tobą cieszyły się ze spotkania.

Samolociki dwupłatowce – ważki, wybrały lotnisko na twych piersiach, brzęczą szyfrem w niebo.

Przyglądam się szczególnie jak z gracją ręce twe w przyrodzie przyjaźni szukają z ważkami.

Rozczesuję tajemnice w trawach, przed chwilą leżałaś na niej w słonecznym miejscu.

Pobieram z twego ciała siły.

Tobie nie potrzeba luster, prawda na twarzy jest wypisana jak kryształki świecące na skale.

Wiersze piszę łagodne, staram się bywać rycerski - bo na miłość trzeba zasłużyć.

Stół ze mną rozmawia, dwa krzesła – jedno wolne jakby przykucnęło grając ze mną w ciszę.

Postawiłem butelkę „Bażanta”, nalewki tyle by myśleć o wierszu i o twoich ukrytych skarbach.

Szeleści mi w uszach twój głos, dobija się ktoś obcy – pewnie zazdrośnik.

Przecina rzeczka łuk wstydliwy, wciska się w sam środek myśli - niedopowiedziana prawda, że kocham rudą podlotkę.

Biorę gitarę i gram „Tango w oknie na poddaszu” – to moja kompozycja.