Przed Twym Obrazem

Madonno Jasnogórska przed Twym Obrazem
myśli ulatują ku niebu.
Twoje zranione serce otwiera gościnnie drzwi,
ukazując ściany wybielone skruchą.

Zroszone oczy wpatrzone w Twe źrenice,
stają się niczym uwolnione gołębie.
W ośnieżonej dotąd duszy,
jaskółczym lotem rodzi się kwitnąca wiosna.

Czas niczym rwący potok ma wagę piórka,
a jutro za horyzontem ukazuje Anioła Stróża.
Bliższe i dalsze dziś przeistacza nawet
w sierpniową ucztę dla strudzonego pielgrzyma.

Strach chyli czoło przed Twym obliczem,
gdyż bronisz nas Matko od wilków świata.
Sprawiasz, że owieczkami stają się ci,
którzy zdawali się być przebranymi lisami.

Szare owce bieleją powoli,
bo z oka znika zmurszała belka.
Złudna wolność pragnie być oświetlona
przez laskę Twoje Syna-Pasterza.

Jeleniec, czerwiec 2017 r.