Naukowcy obecnie opracowują kontrowersyjne „zakaźne szczepionki”, które mogą rozprzestrzeniać się od zaszczepionych do nieszczepionych

 
 
Jak donosi National Geographic, grupy naukowców opracowują obecnie "samorozprzestrzeniające się szczepionki", które mogłyby zarażać innych - od zaszczepionych do nieszczepionych ludzi lub od zaszczepionych do nieszczepionych zwierząt.
 
„Pomysł polega na tym, że zamiast szczepionki pozostającej w ciele jednej osoby, sama szczepionka zarażałaby ją w taki sposób, że mogłaby przekazać szczepienie innym wokół siebie, podobnie jak w innym przypadku przeniosłaby chorobę.
Naukowcy mogliby zaszczepić jedną osobę lub zwierzę w społeczności, a szczepienie rozprzestrzeniłoby się na otaczających ich ludzi”, zgodnie z Newsbreak .
 
 
Według raportu naukowcy opracowują obecnie "zakaźne szczepionki" na Ebolę, gruźlicę bydła i gorączkę Lassa, chorobę wirusową przenoszoną przez szczury.
 
Naukowcy planują również rozszerzyć swoje badania na inne choroby odzwierzęce, w tym wściekliznę, wirus Zachodniego Nilu, boreliozę i dżumę.
 
Szczepionki wykorzystują wirus cytomegalii (CMV), grupę należącą do rodziny herpes. Według Mayo Clinic , po zakażeniu wirusem organizm zachowuje go na całe życie.
 
 
„CMV przenosi się z człowieka na człowieka poprzez płyny ustrojowe, takie jak krew, ślina, mocz, nasienie i mleko matki.
Nie ma lekarstwa, ale istnieją leki, które mogą pomóc w leczeniu objawów”.
 
Raport National Geographic :
 

 
Wyobraź sobie lekarstwo, które jest tak zaraźliwe jak choroba, z którą walczy — szczepionka, która może replikować się w organizmie żywiciela i rozprzestrzeniać się na inne osoby znajdujące się w pobliżu, szybko i łatwo chroniąc całą populację przed atakami drobnoustrojów.
Taki jest cel kilku zespołów na całym świecie, które ożywiają kontrowersyjne badania nad opracowaniem samorozsiewających się szczepionek.
 
Naukowcy pracują obecnie nad samorozsiewającymi się szczepionkami przeciwko Eboli, gruźlicy bydła i gorączce Lassa, chorobie wirusowej roznoszonej przez szczury, która powoduje ponad 300 000 infekcji  rocznie w niektórych częściach Afryki Zachodniej.
Podejście można rozszerzyć na inne choroby odzwierzęce , takie jak wścieklizna, wirus Zachodniego Nilu, borelioza i dżuma.
 
Zwolennicy samorozsiewających się szczepionek twierdzą, że mogą zrewolucjonizować zdrowie publiczne, zakłócając rozprzestrzenianie się chorób zakaźnych wśród zwierząt, zanim może dojść do rozprzestrzenienia się chorób odzwierzęcych – potencjalnie zapobiegając kolejnej pandemii.
 
Inni twierdzą jednak, że wirusy użyte w tych szczepionkach mogą same mutować, przeskakiwać gatunki lub wywołać reakcję łańcuchową z niszczycielskimi skutkami w całych ekosystemach.
 
„Kiedy już wprowadzisz coś zaprojektowanego i samoprzenoszącego się do natury, nie wiesz, co się z tym stanie i dokąd się uda”, mówi Jonas Sandbrink , badacz bioasekuracji w Instytucie Przyszłości Ludzkości Uniwersytetu Oksfordzkiego.
„Nawet jeśli po prostu zaczniesz od umieszczenia go w populacjach zwierząt, część elementów genetycznych może znaleźć drogę z powrotem do ludzi”.
 
Szczepionki w toku 
 
Odnowione zainteresowanie i finansowanie technologii pojawiło się około 2016 r., a dziś kilka grup badawczych opracowuje samorozsiewające się szczepionki dla zwierząt.
 
Każda z tych nowych szczepionek to tak zwane wirusy rekombinowane.
Naukowcy najpierw identyfikują białko z docelowego drobnoustroju, które służy jako antygen — substancja, która wyzwala odpowiedź immunologiczną u zaszczepionych ludzi lub zwierząt.
Następnie naukowcy wybierają wirusa do przenoszenia szczepionki i rozprzestrzeniają ją.
Aby to zrobić, naukowcy chwytają kilka zwierząt z populacji docelowej — naczelne na Ebolę, szczury na gorączkę Lassa — i izolują wirusa, który naturalnie zaraża te zwierzęta.
Następnie łączą materiał genetyczny z celu, aby stworzyć szczepionkę.
 
Każda z tych szczepionek wykorzystuje cytomegalowirusa lub CMV, grupę należącą do rodziny herpes.
 
CMV pomagają naukowcom przezwyciężyć kilka problemów technicznych.
Po pierwsze, CMV mają duże genomy wykonane z dwuniciowego DNA, co oznacza, że ​​ich kod genetyczny jest bardziej stabilny i może pomieścić dodatkowe geny docelowego drobnoustroju, mówi Alec Redwood , główny pracownik naukowy Uniwersytetu Australii Zachodniej.
Prowadził badania nad samorozprzestrzeniającymi się szczepionkami na początku 2000. roku i jest teraz częścią zespołu opracowującego opartą na CMV szczepionkę przeciwko gorączce Lassa.
 
Jak dotąd nikt nie przeprowadził żadnych badań terenowych ani laboratoryjnych oceniających wpływ i bezpieczeństwo tych szczepionek dostarczanych za pomocą mechanizmu samorozprzestrzeniania się.
Jednak ostatnie badanie modelowania matematycznego wykazało, że jeśli metoda zadziała zgodnie z oczekiwaniami, wypuszczenie szczepionki przeciwko gorączce Lassa może zmniejszyć przenoszenie choroby wśród gryzoni o 95 procent w mniej niż rok.
 

Źródło:
www.thegatewaypundit.com/2022/03/scientists-currently-developing-controversial-contagious-vaccines-can-spread-vaccinated-unvaccinated/