Rozmowa na pożegnanie Andrzeja Szczepanika

Zygmunt Jan Prusiński



ANDRZEJU

Akurat czytam dwa wiersze moje w „Bezkresie” nr. 4
Podróżowałeś wierszami – dla Tadeusza Różewicza.
Twoje oczy, moje oczy i sen motyla – dla Jana Twardowskiego,
a tu powiadomienie od Zbyszka Babiarza-Zycha:
„Zmarł Andrzej Szczepanik, może napisałbyś wspomnienie o Nim,
pożegnał się z nim słowem?...” – i jak tu się zachować Andrzeju?

Wszystko się nagle kotłuje wręcz moje myśli przewraca wiatr –
szanowałem Ciebie jako człowieka najpierw a potem jako pisarza.
Lubiliśmy się wzajemnie w kręgu otwartej poezji – to był dobry czas,
jak piszesz w wierszu Nienasycenie: „sny rozjaśnić zamazane” czy
„nikt nie podsłuchuje moich myśli” – metaforycznie żegnam
Twoje wiersze choć dopiero teraz je czytam w antologii
Pola zlewają się z niebem – i piszesz w wierszu Ściany pachnące
wspomnieniami: „Waham się między pragnieniem a obojętnością…”
choć „przystań pełna nastrojowej inspiracji” – tworzona najpierw
w Tobie, byś to Ty przeżył w tych niuansach wiecznej poetyckiej
modlitwie – i roznosiłeś te skarby, te ziarna na gotowe
zaprzyjaźnienie z ziemią, to ważne Andrzeju – i byłeś zwycięski
bo Twoje drzwi i okna pachniały liryką i w książkach pachną
mądrością.

Skupiam się zupełnie inaczej bo nie jest łatwo o Tobie mówić,
zatem lepiej mi poprzez wiersze łączyć te uczucia słowne jak
w wierszu Tango: „bez słów na pamięć nieomylnie równo
w rytmie oczarowani (…) tango ulotne czarujące miłosne namiętne /
niepowtarzalnie brzmiące i drapieżne / umilkło nagle” – i tak się
zastanawiam Andrzeju, ile w tym piękna zostawiałeś to jak ślady
z umysłem wiązałeś zupełnie nieskarcony, tworzyłeś bezpieczną
odległość pomiędzy tym co jeszcze nie doznałeś a tak blisko było
jak usłyszany szept.

Zbliżam się do wiersza Usta co nie mówią, jak ładnie brzmi to
wyznanie: „Tyle słów ginie lecz moje znajdziesz / w pudle z kartonu
na dnie szafy z ubraniami / Nikt nie wie, że w szafie pełnej ubrań /
stoi pudło wypełnione po brzegi słowami”.

Andrzeju, to pudło jest Twoim ogrodem – oazą, niech dla pokoleń
zostanie., bo dobre Słowo nigdy nie wyschnie ani nie zgaśnie...


6-7.05.2020 – Ustka
Czwartek 18:06

Wiersz z książki "Życie z duchami"


Foto Andrzej Szczepanik
https://ibytow.pl/news_foto/10258.jpg