Moknę ze szczęścia

Zygmunt Jan Prusiński


MOKNĘ ZE SZCZĘŚCIA

Zostawiłaś mnie w tym samym miejscu co wczoraj -
ściągam z nieba kolorowe ptaki z południa latawce
dawno pomknęły z chmurami do ciepłych krajów -
poniekąd teraz jest w tym parku cicho sroka nie śpiewa
i wrona nie śpiewa - nucę sobie "Mrs Brown,
You've Got a Lovely Daughter" Herman's Hermits...
zaraz czuję się spontaniczny do świata.

Jestem pod wrażeniem starych drzew mam do nich
szacunek za mądrość - słyszę graba opowiastki -
w nim taka dostojność rycerska po prostu uczę się
pojmować rzeczy zbliżone - czekam na damę wybraną
z książki o której piszę jakbym w niej się zamalował
do reszty skupiając jej delikatność i te ręce zatrzymane
na moim ramieniu.

Minęło południe dopisuję fragmenty nawet te soczyste
skrawki są ważne liście z metaforą się zaprzyjaźniły
październikowa jesień ma urok - jak twój powrót
do parku Wolności.


7.10.2014 - Ustka
Wtorek 8:15

Wiersz z książki "Zbudzisz we mnie rozkwit dźwięków"