Czym były Światowe Dni Młodzieży 2016?

Zanim przejdę do meritum sprawy wyjaśnię, że już trzy miesiące przed tymi wydarzeniami - nieudolne władze Krakowa wprowadziły utrudnienia komunikacyjne - testując rozwiązania - z których żadne nie zdało egzaminu.
To wzbudziło irytację Krakowian i niechęć do przyszłego święta.

Kiedy zobaczyłem grupy pielgrzymów - coś zaczęło dziać się ze mną. Odczułem, że pielgrzymi wpływają na moje emocje.
I wtedy wydało mi się, że poczułem coś podobnego - jak w 1979 roku - gdy Jan Paweł II przyjechał na pierwszą pielgrzymkę do swojego Kraju.
Czy oni będą tak pędzić za obecnym Papieżem - jak my w tamtych czasach?

A później ujrzałem dwa rodzaje euforii pielgrzymów.
Pierwsza była impulsem chwili i skutkiem wzajemnego podkręcania się - na informację o zbliżaniu Papieża.
Druga jest mi do dziś - bardzo dobrze znana. Coś podobnego odczuwam - gdy zwiedzając Europę, przypadkowo trafiam na wielkiej klasy zabytki kultury.
To emocje - wynikające z pozytywnego zaskoczenia.
Być może u pielgrzymów wynikały z faktu antypolskiej propagandy światowych mediów, bo zastana w Polsce rzeczywistość pozytywnie ich zaskoczyła.

Z pełną świadomością artykułuję określenie święto, bo bezwzględnie było nim to - co wydarzyło się w Krakowie.
Nie dlatego, że jakichś hierarcha tak to nazwał, ale dlatego, że świętem uczynili te dni pielgrzymi z całego świata.
Przyjechali z najdalszych zakątków i musieli wiele poświęcić - by znaleźć się w Naszym mieście.
To była wielka manifestacja człowieczeństwa.
Wobec całego zła - jakie wyprawiają politycy - miliony ludzi zamanifestowało pragnienie życia w przyjaźni i pokoju.
Oni są gotowi - by stworzyć nową siłę w świecie, która zrzuci z piedestału politycznych zbrodniarzy.
Nie dysponują jednak przywódcą, więc cała para pójdzie w gwizdek.

W każdym razie - to bardzo dobrze, że mieliśmy do czynienia z taką manifestacją humanizmu, bo daje nadzieję, że świat można jeszcze naprawić i armagedon nie jest jedyną przyszłością ludzkości.