|
Oszmiańskie korzenie Europy
|
|
 Artykuł · tygodnik „Głos Katolicki” (Paryż) · 24 grudnia 2006 (pierwodruk 04.12.2004)
Mieliśmy ostatnio nadmiar emocji demokratycznych, bo to i wybory prezydenckie w Afganistanie i referendum na Białorusi i pierwsza tura wyborów prezydenckich na Ukrainie i wreszcie wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych (tekst pochodzi grudnia 2004 – przyp. webmaster).
Pod pewnymi względami wszystkie te wydarzenia są podobne, chociaż oczywiście różnią się tym, że jedne są demokratyczne, a inne albo w ogóle demokratycznie nie są, albo z punktu widzenia zasad demokracji można mieć do nich bardzo poważne zastrzeżenia.
Na przykład wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych i w Afganistanie są niemal wzorowym, a właściwie nie żadne „niemal”, tylko zwyczajnie wzorowym przykładem demokracji, podczas gdy na takiej Ukrainie już wystąpiły poważne naruszenia, zaś Białoruś pod względem demokratycznym to całkowita katastrofa.
Naruszenia demokracji na Ukrainie polegały przede wszystkim na tym, że Wiktor Juszczenko, reprezentujący tam siły postępu, nie wygrał w pierwszej turze, jak było, no, może nie tyle, że zaplanowane, ale – powiedzmy – pożądane.
Katastrofa na Białorusi polegała na tym, że – jak wyjaśnił to prof. Bronisław Geremek – tamtejszy demos nie rozumie, że gwoli dogodzenia standardom demokracji prezydent powinien być każdorazowo wybierany, jak np. w Afganistanie, więc w żadnym wypadku nie powinno się pozwalać mu na jakieś kadencje dożywotnie.
Jeśli demos białoruski mimo to Łukaszence na taką kadencję pozwolił, to nieomylny to znak, iż jest to „postkołchozowa masa”, do demokracji jeszcze nie dojrzała. Jak widać, mamy tu do czynienia z konfliktem zasady demokratycznej w zasadą suwerenności narodowej, będącą skądinąd fundamentem wszelkiej demokracji. Oczywiście nie naszą rzeczą jest rozstrzyganie tego konfliktu, a zwłaszcza wyrażanie wątpliwości co do zasady demokratycznej, sformułowanej ad hoc przez samego profesora Geremka.
Jako były stalinowiec, a obecnie jeden z czołowych demokratów europejskich z pewnością wie, co mówi i nawet jeśli w jego definicji zasady demokratycznej ktoś mógłby dopatrzyć się śladów koniunkturalności, to lepiej, żeby swoje spostrzeżenia zostawił dla siebie. Casus prof. Rocco Buttiglione pokazuje, że nikt nie zna się lepiej na demokracji, niż dawni stalinowcy. Jeśli pożyjemy trochę dłużej, to kto wie – może dołączą do nich również dawni, a właściwie neo-hitlerowcy?
W oczekiwaniu na tę świetlaną przyszłość możemy spokojnie zająć się fenomenem „postkołchozowej masy”, tworzącej naród białoruski. Oczywiście nigdy nie ośmieliłbym się podważać diagnoz prof. Geremka, który w tej sprawie ma zapewne całkowitą rację, jak zresztą we wszystkim, co mówi.
Chciałbym tylko zwrócić uwagę na pewien białoruski fenomen, mianowicie powiat oszmiański. Ta mała ojczyzna, sprawiająca i dziś wrażenie zabitej deskami, stanowiąca ongiś część Wielkiego Księstwa Litewskiego, a więc i Rzeczypospolitej Obojga Narodów, wywarła spory wpływ na dzieje Europy.
Z powiatu tego mianowicie wywodzi się aż siedmiu królów i dwie królowe, a w dalszej kolejności – prawie wszystkie europejskie rodziny królewskie, oczywiście za wyjątkiem tych, które korzenie swoje wywodzą ze szlachty jerozolimskiej. Pierwszym królem wywodzącym się z powiatu oszmiańskiego jest oczywiście Władysław Jagiełło.
Jego trzecia żona, królowa Zofia Holszańska, zwana „matką królów” też pochodziła z tego powiatu. Zatem oszmiański rodowód miały również ich dzieci, wśród których tytuły królewskie przysługiwały Władysławowi (Warneńczykowi), Kazimierzowi Jagiellończykowi, Janowi Olbrachtowi, Aleksandrowi Jagiellończykowi, Zygmuntowi Staremu, Zygmuntowi Augustowi i Barbarze Radziwiłłównie.
Tych królewskich potomków Władysława Jagiełły i królowej Zofii Holszańskiej w dalszej kolejności było oczywiście znacznie więcej. Kazimierz Jagiellończyk miał siedmiu synów i tyleż córek, wśród nich Władysława, który z kolei miał córkę Annę. Ta wnuczka Kazimierza Jagiellończyka, Anna zwana Jagiellonką, w roku 1521 wyszła za mąż za Ferdynanda I Habsburga, syna Filipa Pięknego i Joanny Obłąkanej, brata cesarza Karola V. Synem Anny Jagiellonki był Maksymilian II. Dzięki jego córce Elżbiecie Anna Jagiellonka może uważać się za babkę Walezjuszów.
Z kolei wnuk Maksymiliana, II Filip III, reprezentuje już Habsburgów hiszpańskich. Ale nie tylko te królewskie rody wywodzą swoje pochodzenie od Kazimierza Jagiellończyka. Poprzez córkę Annę, żonę Bogusława, księcia pomorskiego Gryfity i ich córkę Zofię Jagiellonowie spokrewnili się z dynastią Schleswig Holstein-Gottorp.
Z kolei od innej córki Kazimierza Jagiellończyka – Zofii, z jej małżeństwa z Fryderykiem pochodzą Hohenzollernowie. Od Jadwigi Jagiellonki – bawarscy Wittelsbachowie. Z kolei od Anny Jagiellonki poprzez jej córkę Marię, jej córkę Małgorzatę i jej córkę Annę Austriaczkę pochodzi król Francji Ludwik XIV.
Wnuczka Kazimierza Jagiellończyka, córka Zygmunta Starego Katarzyna, dała życie aż dwojgu królewskim dzieciom: królowej węgierskiej Izabeli, żonie Jana Zapolyi i Zygmuntowi III, królowi szwedzkiemu i polskiemu, ojcu następnych królów polskich: Władysława IV i Jana Kazimierza. Wnuczka wspomnianej już tu wielokrotnie Anny Jagiellonki Maria Magdalena była matką wielu Medyceuszy. Potomstwo Kazimierza Jagiellończyka spokrewniło się też z Wettynami i Gonzagami.
Krótko mówiąc, mało jest europejskich rodów królewskich, a nawet arystokratycznych, które nie miałyby żadnego związku z powiatem oszmiańskim, dziś na Białorusi tak wzgardzonej przez pana prof. Geremka ze względu na sympatię tamtejszego demosu dla Aleksandra Łukaszenki, osobnika rzeczywiście nieco antypatycznego.
Naturalnie tak chwalebna, królewska przeszłość w dzisiejszym demokratycznym świecie już nie robi takiego wrażenia jak kiedyś, więc nic dziwnego, że prof. Geremek, demokrata w pierwszym niejako pokoleniu, nie zwraca na takie rzeczy uwagi. My jednak, którzy w odróżnieniu od niego nie musimy koniecznie być ultrasami demokracji, możemy sobie spokojnie takie rzeczy powspominać.
|
|
27 grudzień 2006
|
|
Stanisław Michalkiewicz
|
|
|
|
Terror Żydów przeciwko Żydom - Część druga: Pogromy na Bliskim Wschodzie
czerwiec 10, 2006
Iwo Cyprian Pogonowski
|
"Zachód przestał istnieć"
sierpień 7, 2006
Gennaro Carotenuto
|
Czy Ukraina jest krajem o newralgicznym znaczeniu dla Polski?
grudzień 31, 2004
Gregory Akko
|
Program dla bogaczy?
wrzesień 7, 2005
|
Watykan zmienił zdanie wobec nauki
listopad 9, 2005
EAI
|
Komentarz do Przemówienia Bene/Male/dykta XVI na uniwersytecie w Ratyzbonie (Regensburg), 12.09.2006
wrzesień 27, 2006
przysłał Marek Głogoczowski
|
Walka, mus ...
lipiec 22, 2008
Artur Łoboda
|
MSP unieważniło przetarg na doradcę przy sprzedaży PKOBP
grudzień 27, 2003
Reuters
|
Do naszych wybrańców - upiększaczy miasta
styczeń 23, 2009
Dariusz Kosiur
|
Opowiastka wigilijna
grudzień 24, 2008
Marek Olżyński
|
Życie w Gazie, czyli do Żydzi robią w Palestynie - wideo
listopad 25, 2007
przysłała Dorota
|
"Nie ma wątpliwości, terrorystów Al-Kaidy przetrzymywano i torturowano w Polsce"
czerwiec 22, 2008
PAP
|
Skutecznie przeciwstawić się Lepperowi
czerwiec 22, 2002
PAP
|
Bolszewizm i Żydzi
wrzesień 12, 2006
Iwo Cyprian Pogonowski
|
Film o Krakowie
maj 20, 2004
Dziennik Polski
|
Ślepi, czy tylko takich zgrywają?
luty 24, 2003
PAP
|
Przed zatrzymaną rewolucją
listopad 11, 2007
Marek Olżyński
|
Review of I Saw Poland Betrayed, by Arthur Bliss Lane (1948).
lipiec 13, 2006
przysłał prof. I.C. Pogonowski
|
Pokój nie potrzebuje nowych rakiet !
maj 20, 2007
przysłał marduk
|
Masoni i cykliści.Polski - polityczny świat przestępczy
grudzień 27, 2002
Artur Łoboda
|
więcej -> |
|
