|
Oszmiańskie korzenie Europy
|
|
 Artykuł · tygodnik „Głos Katolicki” (Paryż) · 24 grudnia 2006 (pierwodruk 04.12.2004)
Mieliśmy ostatnio nadmiar emocji demokratycznych, bo to i wybory prezydenckie w Afganistanie i referendum na Białorusi i pierwsza tura wyborów prezydenckich na Ukrainie i wreszcie wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych (tekst pochodzi grudnia 2004 – przyp. webmaster).
Pod pewnymi względami wszystkie te wydarzenia są podobne, chociaż oczywiście różnią się tym, że jedne są demokratyczne, a inne albo w ogóle demokratycznie nie są, albo z punktu widzenia zasad demokracji można mieć do nich bardzo poważne zastrzeżenia.
Na przykład wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych i w Afganistanie są niemal wzorowym, a właściwie nie żadne „niemal”, tylko zwyczajnie wzorowym przykładem demokracji, podczas gdy na takiej Ukrainie już wystąpiły poważne naruszenia, zaś Białoruś pod względem demokratycznym to całkowita katastrofa.
Naruszenia demokracji na Ukrainie polegały przede wszystkim na tym, że Wiktor Juszczenko, reprezentujący tam siły postępu, nie wygrał w pierwszej turze, jak było, no, może nie tyle, że zaplanowane, ale – powiedzmy – pożądane.
Katastrofa na Białorusi polegała na tym, że – jak wyjaśnił to prof. Bronisław Geremek – tamtejszy demos nie rozumie, że gwoli dogodzenia standardom demokracji prezydent powinien być każdorazowo wybierany, jak np. w Afganistanie, więc w żadnym wypadku nie powinno się pozwalać mu na jakieś kadencje dożywotnie.
Jeśli demos białoruski mimo to Łukaszence na taką kadencję pozwolił, to nieomylny to znak, iż jest to „postkołchozowa masa”, do demokracji jeszcze nie dojrzała. Jak widać, mamy tu do czynienia z konfliktem zasady demokratycznej w zasadą suwerenności narodowej, będącą skądinąd fundamentem wszelkiej demokracji. Oczywiście nie naszą rzeczą jest rozstrzyganie tego konfliktu, a zwłaszcza wyrażanie wątpliwości co do zasady demokratycznej, sformułowanej ad hoc przez samego profesora Geremka.
Jako były stalinowiec, a obecnie jeden z czołowych demokratów europejskich z pewnością wie, co mówi i nawet jeśli w jego definicji zasady demokratycznej ktoś mógłby dopatrzyć się śladów koniunkturalności, to lepiej, żeby swoje spostrzeżenia zostawił dla siebie. Casus prof. Rocco Buttiglione pokazuje, że nikt nie zna się lepiej na demokracji, niż dawni stalinowcy. Jeśli pożyjemy trochę dłużej, to kto wie – może dołączą do nich również dawni, a właściwie neo-hitlerowcy?
W oczekiwaniu na tę świetlaną przyszłość możemy spokojnie zająć się fenomenem „postkołchozowej masy”, tworzącej naród białoruski. Oczywiście nigdy nie ośmieliłbym się podważać diagnoz prof. Geremka, który w tej sprawie ma zapewne całkowitą rację, jak zresztą we wszystkim, co mówi.
Chciałbym tylko zwrócić uwagę na pewien białoruski fenomen, mianowicie powiat oszmiański. Ta mała ojczyzna, sprawiająca i dziś wrażenie zabitej deskami, stanowiąca ongiś część Wielkiego Księstwa Litewskiego, a więc i Rzeczypospolitej Obojga Narodów, wywarła spory wpływ na dzieje Europy.
Z powiatu tego mianowicie wywodzi się aż siedmiu królów i dwie królowe, a w dalszej kolejności – prawie wszystkie europejskie rodziny królewskie, oczywiście za wyjątkiem tych, które korzenie swoje wywodzą ze szlachty jerozolimskiej. Pierwszym królem wywodzącym się z powiatu oszmiańskiego jest oczywiście Władysław Jagiełło.
Jego trzecia żona, królowa Zofia Holszańska, zwana „matką królów” też pochodziła z tego powiatu. Zatem oszmiański rodowód miały również ich dzieci, wśród których tytuły królewskie przysługiwały Władysławowi (Warneńczykowi), Kazimierzowi Jagiellończykowi, Janowi Olbrachtowi, Aleksandrowi Jagiellończykowi, Zygmuntowi Staremu, Zygmuntowi Augustowi i Barbarze Radziwiłłównie.
Tych królewskich potomków Władysława Jagiełły i królowej Zofii Holszańskiej w dalszej kolejności było oczywiście znacznie więcej. Kazimierz Jagiellończyk miał siedmiu synów i tyleż córek, wśród nich Władysława, który z kolei miał córkę Annę. Ta wnuczka Kazimierza Jagiellończyka, Anna zwana Jagiellonką, w roku 1521 wyszła za mąż za Ferdynanda I Habsburga, syna Filipa Pięknego i Joanny Obłąkanej, brata cesarza Karola V. Synem Anny Jagiellonki był Maksymilian II. Dzięki jego córce Elżbiecie Anna Jagiellonka może uważać się za babkę Walezjuszów.
Z kolei wnuk Maksymiliana, II Filip III, reprezentuje już Habsburgów hiszpańskich. Ale nie tylko te królewskie rody wywodzą swoje pochodzenie od Kazimierza Jagiellończyka. Poprzez córkę Annę, żonę Bogusława, księcia pomorskiego Gryfity i ich córkę Zofię Jagiellonowie spokrewnili się z dynastią Schleswig Holstein-Gottorp.
Z kolei od innej córki Kazimierza Jagiellończyka – Zofii, z jej małżeństwa z Fryderykiem pochodzą Hohenzollernowie. Od Jadwigi Jagiellonki – bawarscy Wittelsbachowie. Z kolei od Anny Jagiellonki poprzez jej córkę Marię, jej córkę Małgorzatę i jej córkę Annę Austriaczkę pochodzi król Francji Ludwik XIV.
Wnuczka Kazimierza Jagiellończyka, córka Zygmunta Starego Katarzyna, dała życie aż dwojgu królewskim dzieciom: królowej węgierskiej Izabeli, żonie Jana Zapolyi i Zygmuntowi III, królowi szwedzkiemu i polskiemu, ojcu następnych królów polskich: Władysława IV i Jana Kazimierza. Wnuczka wspomnianej już tu wielokrotnie Anny Jagiellonki Maria Magdalena była matką wielu Medyceuszy. Potomstwo Kazimierza Jagiellończyka spokrewniło się też z Wettynami i Gonzagami.
Krótko mówiąc, mało jest europejskich rodów królewskich, a nawet arystokratycznych, które nie miałyby żadnego związku z powiatem oszmiańskim, dziś na Białorusi tak wzgardzonej przez pana prof. Geremka ze względu na sympatię tamtejszego demosu dla Aleksandra Łukaszenki, osobnika rzeczywiście nieco antypatycznego.
Naturalnie tak chwalebna, królewska przeszłość w dzisiejszym demokratycznym świecie już nie robi takiego wrażenia jak kiedyś, więc nic dziwnego, że prof. Geremek, demokrata w pierwszym niejako pokoleniu, nie zwraca na takie rzeczy uwagi. My jednak, którzy w odróżnieniu od niego nie musimy koniecznie być ultrasami demokracji, możemy sobie spokojnie takie rzeczy powspominać.
|
|
27 grudzień 2006
|
|
Stanisław Michalkiewicz
|
|
|
|
Lista Wildsteina - Wywiad wojskowy jako policja polityczna Czym był "okrągły stół"?
luty 5, 2005
Adam Sandauer
|
Korupcja
wrzesień 2, 2003
|
Ekologia a prawda
kwiecień 29, 2003
przesłała Elżbieta
|
Nadszedł czas na Niepodleglą Suwerenną Polskę
czerwiec 2, 2003
Roman Kafel Dallas Texas 19 maj 2003
|
"Wojna z terrorystami"
kwiecień 6, 2003
|
PRL-BIS wprowadził zapis do Konstytucji RP zezwalający
na zadłuzanie kraju do poziomu 3/5 wartości PKB
styczeń 15, 2006
AdamP
|
Ekonomia państwa narodowego
kwiecień 12, 2003
Roman Kafel
|
Farelka i paplanina - nazwiskowe związki
styczeń 4, 2008
Mirosław Naleziński, Gdynia
|
Tak bylo, tak moze jeszcze byc...
kwiecień 22, 2003
przesłała Elżbieta
|
Ameryka jedną z żydowskich kolonii?
marzec 17, 2009
Iwo Cyprian Pogonowski
|
Stop wariatom prasowym!
czerwiec 23, 2006
Wojciech Romerowicz
|
Gorzej niż niewolnica
październik 15, 2004
|
Odpryski betonu minionej epoki
marzec 4, 2008
Marek Olżyński
|
KOPZ "Placówka"
sierpień 7, 2003
przesłała Elżbieta
|
Accor złożył ofertę wiążącą na zakup 4,06 proc. akcji Orbisu
listopad 18, 2002
PAP
|
Выбор Петруся
grudzień 26, 2004
|
Jajko czy kura? - Kapitalizm (3)
lipiec 28, 2004
Artur Łoboda
|
Groza Wojny w Zatoce Perskiej i Załamanie się Giełdy na Świecie
sierpień 19, 2007
Iwo Cyprian Pogonowski
|
Ksieza Polacy!
styczeń 11, 2007
nie kleryk ale z wiara
|
Majcher
marzec 9, 2005
|
więcej -> |
|
