Aforyzmy 9 Zygmunt Jan Prusiński

AFORYZMY - autor Zygmunt Jan Prusiński

Niech tak się stanie, salwy nocy wiosennej na granicy Kotliny Kłodzkiej.

Zawiesimy na drzewach niewidoczne hasło miłości - niech się roztoczy skalna przestrzeń pragnień.

Fortepiany śpią w sklepach, muzycy zamienili zawody – a kałuże powstają z niczego.

Potęga to nie tylko dotyk, a źródła wciąż płynące.

Zamoczymy swoje ręce by róże miały sprzymierzeńców w drganiach gdy musimy drgać.

Jest w tym i sztuka kochania, umiejętność przenoszenia ruchów które zaistniały nieodzownie.

I ja kruszę okruchy wspomnień...

Jesteś niepodobna do nikogo.

Jesteś tam w tej głębi tak ważna jak łabędzica na niebieskim jeziorze.

Niesiesz okruchy bliskich wspomnień by garściami zrywać słodkie owoce.

Obejmij tę sosnę zawieszoną jakby o cień radości.

Utrzymaj piękno westchnień w majowym pacierzu ptaków w lustrze.

Jeśli kochasz podobnie jak każda roślinka z korzeni powstała, to nie musisz udowadniać - źródła się same rodzą.

Jest taka życiowa bajka obsypana pyłkiem ze złota, świetlista - czasem bałamutna i gra orkiestra nocna choć ludzie śpią i ptaki śpią.

Wybuchłaś jak wulkan z uczuciami, rozdałaś je moim śladom.

Wczoraj był ważny dzień, uczucie twoje otworzyło swe tajemnice.

Szłaś za mną jak tęcza, akurat spisywałem kolorowe drzewa w wierszach.

Majestatycznie czułaś się ptaszyną i tak powstawały wersy o lesie.

Jesienna jaskółko w jesiennym wierszu, otocz ten lot twój ku mnie ozłocony!

Tyle zostawiam pocałunków ile kamieni śpiewających nad rzekami.

Moja wiedza jest ukryta jak gniazdo skowronka, w nim jest serce Boga - posłuchaj jak go spotkasz.

Jesteś Ewo moim lekarstwem i za to ci dziękuję pod wierzbą.

Miłosne wiersze poukładane jak maki - jak chabry a i polne słoneczniki, to erotyczne schlebianie -czujesz je na odległość?

A tobie wyszła ta droga polna wiedziałaś że tam jestem - i nie w roli stracha na wróble, ja faktycznie tym łanom czytam wiersze.