Historia Technologii Rakiet w Polsce

W 1650 roku dowódca artylerii polskiej Kazimierz Ostoja Siemionowicz opublikował w Holandii fundamentalne dzieło pod tytułem "Artis Magnae Artilleriae pars prima" ("Wielkiej sztuki artylerii część pierwsza"). Przez prawie 200 lat był to podstawowy podręcznik artylerii w Europie. Podręcznik ten był wydany po łacinie w roku 1650 roku, po francusku w 1651 roku; po niemiecku w 1676 roku i po angielsku w 1729 roku. Tłumaczenie polskie tekstu łacińskiego dokonano w po DWŚ. Jak wiadomo obywatele Rzeczypospolitej znali łacinę i nie potrzebowali tłumaczenia tekstu na język polski.

W XVII w. rozpoczęto naukowe badanie fenomenu napędu odrzutowego. Polski inżynier i dowódca artylerii Kazimierz Siemienowicz obszernie opisywał wojskowe zastosowania rakiet włącznie rakietami wielogłowicowymi i wielo stopniowymi. Ponieważ odpalona rakieta ma tendencję koziołkowania się na początku lotu nim nabierze dosyć szybkości i tarcia o powietrze dziele konieczna była stabilizacja lotu rakiety.

W „Wielkiej sztuce artylerii części pierwszej” Kazimierz Siemionowicz przeanalizował sprawę rakiet wieloczłonowych i wielogłowicowych jak też, baterii rakiet i pociski rakietowe stabilizowane za pomocą płetw i przenośnych prowadnic

Kazimierz Siemienowicz (ur. ok. 1600 – zmarły po 1651) był szlachcicem polsko-litewskim herbu Ostoja urodzony w Wielkim Księstwie Litewskim był inżynierem wojskowym i służył jako generał artylerii. Król Władysław IV wysłał go na studia do Holandii. W dniu 7go czerwca 1651 uzyskał tytuł Magistra Sztuk Wyzwolonych i Filozofii. Miał on szerokie wykształcenie humanistyczne i znał co najmniej cztery języki: polski, białoruski, który był oficlanym językiem Wielkiego Księstwa Litewskiego oraz łacinę i grekę, jak też prawdopodobnie znał język francuski. Był jednym z ważnych pionierów technologii rakiet.

Generał Siemionowicz obiecał w części pierwszej swego dzieła o technologii rakiet, że w części drugiej opisze „uniwersalne wynalazki pirotechniczne włącznie z całą bieżącą wiedza na ten temat.” Według jego krótkiego opisu jego wynalazek ułatwi wszelkie pomiary i obliczenia – być może chodziło o jego wersję suwaka logarytmiczneg po raz pierwszy dyskutowaneg przez astronoma angielskiego Edmunda Guntera w 1620 roku.

Tytuł książki Siemionowicza Artis Magnae Artilleriae pars prima zapowiadł Artis Magnae Artilleriae pars segunda czyli drugi tom, który jakoby autor napisał przed jego śmiercią w 1651 roku poczem został zamordowany Holandii przez członków cechu alchemików, rusznikarzy i pirotechników, którzy ten tekst zniszczyli ponieważ uważali że Siemionowicz ogłasza ich tajemne sekrety zawodowe . Faktycznie generał Siemionowicz publicznie ośmieszał wiedzę tajemną alchemików i ich nie-etyczne postępowanie że „są arogantami i udają Profesorów szlachetnej i prawdziwie naukowej wiedzy z zakresu chemii.”

www.pogonowski.com