ZAPRASZA.net POLSKA ZAPRASZA KRAKÓW ZAPRASZA TV ZAPRASZA ART ZAPRASZA
Dodaj artykuł  

DEMOKRACJA BEZPOŚREDNIA ARTYKUŁY COVID-19 CIEKAWE LINKI 2002-2009 NASZ PATRONAT DZIŚ W KRAKOWIE DZIŚ W POLSCE

Inne artykuły

Tupet, jedyny chwyt bangsterów 
30 lipiec 2016     
Robocza definicja antysemityzmu 
1 październik 2024     
Stan zubożenia białostockiego społeczeństwa (wideo)  
2 październik 2014      www.polskawalczaca.com
Marta Cienkowska 
8 maj 2026      Artur Łoboda
Wywiad Kanału zero z Kamratami 
2 styczeń 2026      Artur Łoboda
Jaką grę prowadzą wobec Polaków politycy?  
22 listopad 2012      Artur Łoboda
Jaka jest różnica pomiędzy głupotą - a agenturalnością? 
12 maj 2021     
Rodzi się World Alliance of Doctors: „Pandemia się skończyła” 
18 październik 2020     
Inscenizowana śmierć Jeffreya Epsteina: Nowe dokumenty ujawniają tuszowanie sprawy i wskazują na sfingowane samobójstwo elitarnego pedofila w celu ochrony wpływowych klientów 
16 marzec 2026     
Polscy podludzie we UE 
25 czerwiec 2016      Artur Łoboda
Przemówienie człowieka o pamięci ślimaka. Przemówienie poprzedziło wystąpienie jakiegoś świniopasa, co się lubił taplać ze świniami w błocie 
5 maj 2019      Alina
Dlaczego większość lekarzy wierzy w szczepionki na covid? 
21 lipiec 2021     
Czego PiS się boi? 
24 marzec 2020      Artur Łoboda
Pytania do Radia Erewań na rok 2013 
10 maj 2013      Radio Erewań
Gdyby nie te noce... 
5 październik 2026      Autor: Zygmunt Jan Prusiński
Ludzie nie zdają sobie sprawy z prowadzonej przeciwko nim wojny 
17 październik 2021      Dr Paul Craig Roberts
Morawiecki na wojnie. Wrogiem – gotówka! 
18 kwiecień 2017      Krzysztof Wojczal
Jakie media - taki ekspert  
11 czerwiec 2020      Artur Łoboda
Krystyna Grzybowska o niemieckiej polityce historycznej 
14 grudzień 2013     
Do prezesa sądu okręgowego w Warszawie 
4 październik 2010      Bogusław

 
 

Naziści tacy jak my

Inflacyjne użycie określenia nazizm wypatroszyło je i sprzeniewierzyło – teraz przerodziło się w puste sformułowanie.

Dziś nikt nie nazwał cię „nazistą” i cieszysz się z tego?
Mylisz się: termin ten był obelgą.
Dziś to nieistotne, dziś wręcz nagroda.
W każdym razie jesteś w tak dobrym towarzystwie jak „prawicowe sprzysiężenie”, „teoretyk spiskowy” itp., a masz tak niesympatycznych przeciwników, że nie musisz się tym martwić.
Jeśli „każdy” – przynajmniej każdy z odrobiną kręgosłupa moralnego w sprawie Corony – jest „nazistą”, - to prawdopodobnie określenie nazista nie jest już niczym złym.
Nie jesteś odpowiedzialny za całkowitą dewaluację, a nawet trywializację tego terminu, - czego słusznie obawia się doświadczenie historyczne; to są ci, którzy zaorali go na śmierć, aby ochłodzić swoje serca przed dysydentami.
 
Któregoś dnia na Twitterze moje głupie poczucie sprawiedliwości, mój demokratyczny romans stanął na drodze.
Jak poradzić sobie z Kenem Jebsenem, jak mu nałożyć kaganiec, jak zablokować mu przed nosem ważne filary wolności dziennikarskich, a tym samym zakazać mu wykonywania zawodu, jak zmusić go do monitorowania przez służby bezpieczeństwa i wreszcie zhakować jego platformę:
mogę to zrobić dobrze, po prostu nie mogę znaleźć wszystkiego.
I to niezależnie od tego, co w zasadzie myślisz o swojej pracy.
 
Zamieściłem go na Twitterze w nieco skróconej formie - w niedzielę dwa tygodnie temu.
Potem doświadczyłem wylewu pomyj.
Niemal każdy, kto nie mógł zrozumieć mojego oburzenia, uważał, że taka procedura przeciwko Jebsenowi jest słuszna.

    Prawie wszystkie te osoby zaliczały mnie do prawicowców, przynajmniej do prawicowców.
    Czego innego nie można było oczekiwać od nazistów, napisano tam.
    Nie zdawałem sobie sprawy, że naziści kierują się uczciwym, konstytucyjnym, liberalnym impulsem, tak - jak intencją mojej krytyki stosunków z Kenem Jebsenem.


Ale czy w takim razie nie jesteśmy wszyscy trochę nazistami?
 
Co to oznacza, nazista?
 
Zgodnie z interpretacją owych „krytyków”, naziści musieli być ludźmi, którzy potępiali nadużywanie podstawowych wartości demokratycznych.
Jeśli tak miało być – a stwierdzam, że nie wierzę, by historyczni naziści zachowywali się w ten sposób – to oczywiście jestem jednym z nich.
Zdecydowanie.

    Wydaje się, że to społeczeństwo straciło kontakt z tym słowem.


Oczywiście było już kilka razy niewłaściwie używane.
Na przykład, jeśli nazwałeś zgorzkniałego staruszka po drugiej stronie ulicy nazistą, ponieważ zawsze przeklinał Turków, to każdy by to zrozumiał.
W każdym razie było to błędne, bo ten człowiek był ksenofobem, a może nawet rasistą, - w pewnych okolicznościach reakcjonistą – a na pewno dupkiem.
Ale nie był nazistą.
Słowo to ma wymiar historyczny.
Z biegiem czasu stosowano je również do ludzi, którzy mieli „rację”.
 
Praktyka została przejęta z amerykańskiego języka potocznego.
Głośny, dowódca dość wcześnie został wyśmiany jako nazista.
Oczywiście ten nonszalancki żargon był bez sensu.
W latach 90. niemiecka telewizja wyemitowała również odcinek sitcomu „Seinfeld”, który został nazwany „Zupa nazistowska”.
Szef kuchni o wyglądzie Meksykanina w jadłodajni, który szorstko traktował swoich klientów, - z pewnością nie był miłym facetem.
Ale prawdopodobnie nie zaaprobowałby Holokaustu ani programów eugenicznych.
 
Dziś dużo mniej się targuje o taką zniewagę.
Nie musisz nawet być niegrzeczny, żeby to zrobić.

    A jeśli dzisiaj nazywasz się nazistą, nie oznacza to już tak symbolicznie czy symbolicznie, jak w przypadku tej zupy nazistowskiej.
    Tak naprawdę to ma dziś inne znaczenie. Całkiem konkretnie.
    Jakbyś był oficjalnym następcą III Rzeszy, czerwona linia, która prowadzi bezpośrednio do 1945 roku.


Ci, którzy stają po stronie kogoś takiego jak Jebsen, którzy nazywają swoje ciastka „Afryką”, - jak firma Bahlsen, lub którzy nie zmieniają się odpowiednio, rzucają wyzwanie nazistom.
 
Historycznie zapomniany antyfaszyzm
 
Nazistowscy rozmówcy uważają, że w takich momentach są szczególnie antyfaszystowscy, ponieważ pilnie wytykają palcami wszystko, co uważają za złe na tym świecie.

    Fakt, że zajmują się faktyczną spuścizną tamtych lat stosunkowo luźno, czynią ich śmiesznymi, umniejszają, a nawet infantylizują swoje działania, - czego nawet nie zauważają.


Więc jeśli ktoś, kto upiera się, że herbatnik powinien nadal nazywać się „Afryką”, jest tak samo "nazistą", - jak facet z przeszłości, który uważał selekcję rasową ludzi za słuszną, ludobójstwo za legalne, a wojnę za uzasadniony środek w darwinowskiej walce narodów.
Wtedy w percepcji jest coś szalonego, bo mało kto z tych, którzy są dziś skonfrontowani z zarzutem bycia nazistą, kultywuje wartości, które historyczny nazista kultywował.
 
Ostatecznie celem współczesnych "nazistowskich" rozmówców jest rozpoznanie czerwonej linii we współczesnych zjawiskach polityczno-społecznych.
Należy podkreślić że tam, gdzie są ciągłości, gdzie przeniknęły wspomnienia, gdzie wciąż prześwituje nazistowska spuścizna.
Na szczęście naprawdę wielkie zbrodnie przeciwko ludzkości zniknęły, więc trzeba interpretować fakty marginalne i plątać się bezlitośnie.
 
Ta animacja prowadzi również do tego, że łatwo popaść w paranoję, - bo nagle wszędzie widzisz brązowe koszule, - gdzie wartości, które sam zakwalifikowałeś jako słuszne, nie przeważają jednoznacznie.
Logiczną konsekwencją tego jest to, że kiedy w końcu wszyscy są nazistami, nikt już nie jest nazistą.
 
Podstawowe słowo, które powinno kogoś nie tylko klasyfikować, ale także obrażać i piętnować, traci swoją siłę werbalną.
Kurczy się do kiepskiej cechy, którą akceptujesz, z której w końcu się wyśmiewasz.
 
Nazistowska duma: nieumyślnie w nowym znaczeniu tego słowa
 
Tak się teraz czuję.
W ciągu ostatnich kilku miesięcy wielokrotnie doświadczałem tego oczernienia.
Czasami dlatego, że broniłem Jebsena przed Państwem - lub włamaniem na jego stronę internetową.
Czasami dlatego, że argumentowałem coś przeciwko resetowi, który w końcu nie dąży do harmonijnego współistnienia, ale raczej prowokuje podział społeczeństwa.
W pewnym momencie nie przejmowałem się tym słowem.
Było używane tak inflacyjnie, że można się do tego przyzwyczaić.

Nie jestem nazistą, nie mogę zebrać tyle nienawiści.
Ale teraz myślę sobie, że jeśli mam przetrwać jeden dzień bez przydzielenia mi tego słowa, to nie opublikowałem nic na temat mojej pensji i jestem z tego powodu prawie rozczarowany.
 
Wydaje mi się, że jest wielu, którzy lubią być myleni z nazistami.
Oni też tylko wzruszają ramionami i nie odpowiadają na to w wyniszczającej formie.
Co teraz należy przedstawić?
Ci, którzy zbyt intensywnie walczą z oskarżeniami, - stają się jeszcze bardziej podejrzliwi w oczach nazistowskich oszczerców.
Człowiek staje się zniechęcony, akceptuje to i nie dostrzega już w tym słowie czegoś uwłaczającego:

    Jeśli ostatecznie nie liczy się treść, za którą się bronisz, to nie ma znaczenia, jak sobie z takim tytułem poradzisz.

Niektórzy koledzy, blogerzy i publicyści, - których należy zaliczyć do postępowych, teraz nawet otwarcie z tym flirtują.
„Jako naziście wolno mi to robić” – mówią kpiąco.
Pozostali "biorą len i dają małpi cukier".

Mało kto tam stoi i apeluje o ostrożność, w sprawie niemieckiej historię i związanych z nią problemów.
Jak chcieć zachować powagę?
Słowo zaczęło żyć własnym życiem, nie ma już żadnego związku z tym, co wydarzyło się przed 1945 rokiem.
 
Dużo mówimy o dziedzictwie tamtych lat w tym społeczeństwie, zwłaszcza w sprawie odpowiedzialności, jaką ponosi każda osoba - w tych szerokościach geograficznych.
Przestępcy, którzy wszędzie widzą nazistę, już dawno porzucili jakiekolwiek poczucie odpowiedzialności.
A my, którzy jako fałszywi naziści musimy jakoś przejść przez życie codzienne – bo tylko z tego kpimy.

Wydaje się, że uczciwa kultura pamięci jest w trakcie zanikania.
Niezależnie od tego, czy powinno to być dobre, czy złe, mógłbym teraz krótko usprawiedliwić, ale dążę do tego, aby znaleźć się z powrotem w prawym rogu (sceny politycznej).

Nie mam dziś na to czasu..

 
Roberto J. De Lapuente , urodzony w 1978 roku, jest z wykształcenia mechanikiem przemysłowym i przez osiem lat prowadził bloga ad sinistram . Od 2017 roku jest współredaktorem bloga neulandrebellen . W 2012 roku został felietonistą Neues Deutschland, a od 2018 regularnie pisze dla Macroscope . De Lapuente ma córkę i mieszka ze swoim partnerem we Frankfurcie nad Menem. W marcu 2018 roku ukazała się jego książka „ Prawica wygrywa, bo lewica zawodzi
 
Źródło:
https://www.rubikon.news/artikel/nazis-wie-wir
 
25 czerwiec 2021

Roberto J. De Lapuente 

  

Komentarze

  

Archiwum

Budzenie ze snu o potędze
marzec 16, 2006
Iwo Cyprian Pogonowski
Geszefciarze w sutannach i inni
styczeń 14, 2007
Artur Łoboda
Cyrk w cyrku
wrzesień 17, 2004
Czy to jest służba Narodowi?
lipiec 18, 2007
Mirosław Naleziński, Gdynia
Burzenie Gazy
styczeń 27, 2003
BEN ADAM z Tel Awiwu
Nowy bankier czwartej Polski
styczeń 10, 2007
AFP/interia.pl
List otwarty do Premiera Rzeczpospolitej
luty 8, 2007
USOPAL
AFERA rozporkowa w Polsce! Naprawde!
grudzień 4, 2006
Jan
"Surowy" wyrok dla piłkarza
luty 4, 2006
Mirosław Naleziński, Gdynia
Tishman
styczeń 14, 2004
Boję sie tylko Boga! (powrót)
zofia
Kto się boi moherowej rewolucji(?)
listopad 12, 2005
Marek Olżyński
Granice krytyki polityków
marzec 18, 2008
PAP
FLOWERS OF GALILEE
kwiecień 6, 2004
Odpowied? na pytania, których nie postawiono
listopad 30, 2005
in teria.pl
"Sprawiedliwość społeczna" wedle PO
styczeń 24, 2008
PAP
Dla Premiera trawniki ważniejsze od ludzi...
sierpień 28, 2003
Mirosław Żeberek
Polityka na Kaukazie
listopad 25, 2003
Prof. Iwo Cyprian Pogonowski
A jednak się dziwię
październik 17, 2003
Kondotierzy rewolucji
grudzień 8, 2004
przesłała Elżbieta Gawlas
 


Kontakt

Fundacja Promocji Kultury
Copyright © 2002 - 2026 Polskie Niezależne Media