Śp. Anna Walentynowicz

Zygmunt Jan Prusiński



NIEPOKONANA DO KOŃCA...



Januszowi Walentynowiczowi



Pani Aniu, już się nie spotkamy w żywym świetle,

może ktoś namaluje ten Obraz Ciszy -

nie będzie tam motyli - milczący kształt piękna.



Chodziłaś po bruku uśmiechnięta, ile w Tobie

Serca drzew, Serca ludzi, Serca Polski -

kochałaś biedne dzieci jak kwiaty.



Pani Aniu, nie zdążę wszystkiego powiedzieć,

byłaś krótkim epizodem na spotkaniu w Ustce -

przekazałaś mi swoją wizytówkę - zaufałaś.



A powinienem z dobrym wiatrem i wierszami

przybyć i zapukać do drzwi z kwiatami -

dlaczego odkładałem tę gościnę w Gdańsku ?



- Jestem czarnym ptakiem ze skrzydłami wstydu...



21 Kwietnia 2010 - Ustka

(godzina 10:23)

- w czasie świętej mszy, w Dzień Pogrzebu Pani Ani w Gdańsku -