|
Fałszywe porównania
|
|
Polska wybrała jedną drogę do kaitalizmu - przez oddanie swego kapitału w obce ręce i to prawie za nic. Można tę drogę określić jako formę wywłaszczenia całego narodu z kapitału, który ten naród stworzył. Rosja z kolei poszła drogą wywłaszczenia narodu na rzecz wąskiej grupy miejscowych oligarchów - też za darmo.
Dla ekonomisty, jak zwykle w sytuacji kiedy jakaś gospodarka idzie jedną drogą a inna podąża inną drogą, pojawiło się od razu pytanie, która z tych dróg jest lepsza, czyli - mówiąc językiem ekonomii - czy wywłaszczenie na rzecz zagranicy gwarantuje lepsze wyniki ekonomiczne niż wywłaszczenie na rzecz miejscowej mniejszości.
Pytanie to zostało rozstrzygnięte na korzyść Polski, przynajmniej wśród polskich ekonomistów raczej niż rosyjskich, którzy, swoim zwyczajem, nie przejmują się porównaniami, przynajmniej z krajami, które wydają się im zbyt słabe żeby im zagrozić w ten czy inny sposób, zwłaszcza w sensie militarnego szantażu.
Polscy ekonomiści uznali, że polska droga jest lepsza niż rosyjska, jeśli nie najlepsza ze wszystkich, nawet od tej obranej przez Chiny, gdyż oddając kapitał w ręce zagraniczne Polacy przyciągneli do kraju talent kierowniczy o jakim można tylko marzyć - tuzy z międzynarodowych korporacji, a Rosjanie - zostali ze swoimi nieudacznikami, teraz w szatach oligarchów.
Wyniki gospodarcze Polski zostały uznane za dowód na prawdziwość tej tezy, gdyż nie ulega wątpliwości, że przynajmniej przez pierwszą dekadę reform tzw. ustrojowych Polska zanotowała poprawę w poziomie narodwej produkcji w relacji do roku wyjściowego - 1989-ego, podczas gdy Rosja szła równo w dół od swego punktu startowego - 1990-ego aż po 2001.
Tyle, że jeśli spojrzy się na ostatnie trzy, czy prawie cztery lata to tempo wzrostu produkcji w Rosji jest prawie dwukrotnie wyższe od tego w Polsce, choć Rosja w dużym stopniu rośnie dzięki podwojonym cenom ropy, ale prawdą jest też, że jak już reformy się skończyły w Polsce to tempo powinno ulec przyśpieszeniu podczas gdy gospodarka się ślimaczy jak dawniej.
Co gorzej, nie tylko, że obecne stopy wzrostu produkcji w Polsce są na tym mniej więcej poziomie co w czasie reformowania, ale ogólnie biorąc Polska już w rękach obcego kapitału rośnie nie szybciej niż za ostatniej dekady komunizmu, więc rodzi się pytanie co też to wnieśli do rozdanej polskiej gospodarki zagraniczni kierownicy - wypada, że nic.
Dla pełnego porównania przydatności polskiej drogi i tej rosyjskiej nie wystarczy przyjrzeć się wynikom gospodarczym tych dwóch krajow, gdyż spoleczeństwo żyje nie z produkcji ale z konsumpcji, więc liczy się nie tylko co wytwarza ale ile z tego zostaje dla miejscowych wytwórców w postaci ich wynagrodzeń osobistych.
Stąd, ważne jest żeby ocenić na ile model polski, bez własnego kapitału, ułatwia wywóz wyników produkcji - dochodu narodowego - za granicę, gdyż trzeba pamiętać, że zagraniczne korporacje nie weszły do Polski, żeby rozwiązać jej problemy - zatrudnienia, inflacji, korupcji czy czegoś tam innego - ale żeby wypracować zyski - dla siebie.
W związku z tym można by argumentować, że w kraju takim jak Polska, gdzie kapitał jest obcy, zyski są też obce, a w związku z tym należałoby się spodziewać stałego odpływu tych zysków za granicę, kto wie czy nawet nie rzędu dziesięciu czy piętnastu procent wartości, bo mniej więcej taka jest proporcja zysków z oddanego kapitału w dochodzie narodowym.
Dla zwolenników tezy, że polski model jest lepszy od rosyjskiego to nie dowód na jego niższość, gdyż - jak twierdzą - w Rosji, gdzie panują miejscowi magnaci - oligarchowie - oni sami wywożą na potęgę zyski za granicę, więc jeśli chodzi o kwestie drenażu dochodu narodowego to wynik można określić jako remisowy.
To jednak nie jest prawdą, gdyż Polska nie ma tych samych szans co Rosja na to, żeby odwrócić odpływ zysków za granicę, gdyż jest mniej prawdopodobne, żeby państwo polskie mogło uzyskać kontrolę nad obcym kapitałem niż to jest w przypadku Rosji, gdzie państwo musiałoby się tylko zmierzyć z miejscowymi magnatami.
To jest bardzo ważne rozróżnienie, gdyż tylko państwo jest potencjalnym podmiotem, który mógłby narzucić ograniczenia na odpływ zysków, tyle że w przypadku Polski, jako członka Unii Europejskiej, taki krok spotkałby się z niemiłosiernymi sankcjami, podczas gdy Rosja - poza tym blokiem - ma większą swobodę samowolnego działania. Różnice są poważniejsze, gdyż w Polsce władze musiałyby się zmierzyć z potężnymi korporacjami międzynarodowymi, za którymi stoją ich własne rządy, podczas gdy za oligarchami w Rosji mogą się ująć tylko rządy Rosji, więc jak rządy zmienią zdanie to oligarchowie stają się prawie bezbronni, bo gdzie ich armia, gdzie ich policja czy nawet zwykli szpicle.
Jest na to już dowód, gdyż w ciągu ostatnich dwóch lat Putin, zwykle uważany w Polsce za pętaka, no bo to przecie Rusek, zabrał się za oligarchów i wymusił na nich nie tylko płacenie podatków ale też zahamował w dużym stopniu transfer ich zysków za granicę, co w dużym stopniu - poza cenami ropy i gazu - pomogło ożywić rosyjską gospodarkę.
W ramach porządkowania stosunków z oligarchami Putin poszedł dalej - mianowicie zaczął odzyskiwać kapitał zagarnięty za darmo przez niektórych oligarchów, zwłaszcza w strategicznych dziedzinach jak energetyka - ropa i gaz, czego dowodem jest likwidacja aktywów potentata energetycznego Jukosa - właśnie wystawionego na aukcję.
Jak się analizuje przypadek Jukosa to warto pamiętać, że to nie żaden zamach na rynek, czy wolność gospodarczą bo zagarnianie majątku państwa za prawie nic - a tak zaczął Jukos - nie ma nic z tym wspólnego, podobnie jak unikanie podatków czy nielegalne tranzakcje wywozu zysków za granicę przez podstawione firmy czy podwójne konta.
Żeby nie zapomnieć, Jukos poszedł pod młotek w bardzo konkretnym momencie, mianowicie wtedy gdy się okazało, że pozawierał różne umowy, które przekazałyby majątek tego energetycznego potentata w ręce zagraniczne. W Polsce nikt by się tym nie martwił, że coś idzie w ręce zagraniczne ale - głupie - Ruskie ludzie postąpiły inaczej.
Lekcja dla zagubionej, jeśli nie straconej Polski jest taka, że w ramach polskiej drogi szansa na odzyskanie majątku nie jest taka duża jak w Rosji, bo tutaj majątek został w rękach rosyjskich, więc państwo ma większą zdolność wymuszenia - nawet w drodze łamania własnego prawa - na miejscowych właścicielach zwrot, czy odsprzedaż kapitału.
Innymi słowy, Rosja może jeszcze powrócić do swej świetności - bycia wśród najsilniejszcyh narodów, co już się chyba zaczęło dziać na naszych oczach, podczas gdy Polska, obezwładniona przez obcy kapitał, takiej szansy nie ma, choć w jej przypadku nie chodzi o świetność w sensie mocarstwowej siły, ale świetności - jej zagrożonej kultury.
|
|
12 luty 2005
|
|
Kazimierz Poznański
|
|
|
|
Izrael Szamir - "Być albo nie być" (Żydem)
styczeń 26, 2006
|
Skazani przez rząd na bankructwo. Zamojszczyzna w UE
kwiecień 10, 2003
przeslala Elzbieta
|
Holokaust i cmentarze żydowskie jako "dziedzictwo Ameryki"
styczeń 18, 2007
bibula- pismo niezależne
|
"Niemiecko-polski spór jest bezprzedmiotowy"
czerwiec 26, 2002
PAP
|
Pierwszy niedoszły żydowski prezydent USA a kryzys pożyczek
marzec 29, 2008
Iwo Cyprian Pogonowski
|
Zagadka samochodów-pułapek z 11 września 2001
maj 9, 2007
marduk
|
SYSTEM PODATKOWY
Polska potrzebuje naprawy cz.4.
październik 16, 2007
Dariusz Kosiur
|
Ocena wyborów ( Według Macieja Giertycha )
styczeń 1, 2008
przesłał .
|
"Dziennik" z kropką
maj 8, 2006
Mirosław Naleziński, Gdynia
|
ODEZWA
DO WYPADAJˇCYCH ZĘBÓW
1. Solidarność wyszła z dziury i poszła w chmury....
2. Bo sami nadajemy sobie numery.
wrzesień 3, 2005
Wiesław Sokołowski
|
Oferta syjonistyczna stworzenia bazy dla wojsk Hitlera w Palestynie
kwiecień 1, 2008
Iwo Cyprian Pogonowski
|
Ciemność z Zachodu
marzec 19, 2008
Izreal Szamir
|
Dzisiaj mam urlop
lipiec 27, 2008
Marek Jastrząb
|
Plan unijny zniszczenia wsi polskiej?
lipiec 21, 2008
Iwo Cyprian Pogonowski
|
Pakiet antykryzysowy Kołodki
lipiec 17, 2002
PAP
|
Amerykańskie mordy bezbronnych Irakijczyków
czerwiec 6, 2006
Iwo Cyprian Pogonowski
|
Myslozbrodnie
czerwiec 2, 2007
przeslala Elzbieta
|
Amerykanie zbombardowali iracki szpital
listopad 9, 2004
PAP
|
Prezydencka troska, czy gra pozorów
kwiecień 10, 2007
Marek Olżyński
|
Lewe monety
wrzesień 15, 2006
Mirosław Naleziński, Gdynia
|
więcej -> |
|
