Rozgłoszę słowem i zaproszę...

Zygmunt Jan Prusiński


ROZGŁOSZĘ SŁOWEM I ZAPROSZĘ...

Miałem trudny czas który minął.
Niby imieniny - jakby kwiaty zwiędły,
rozczuliłem się w moim pustkowiu
- świat zamknięty...

Tylko ta biedna poezja ze mną -
dwaj żebracy sobie podobni...
Ona jak zwykle roztańczona w kolorach,
ja z gitarą której brakuje jednej struny.

Gram Margot dzisiaj na basie -
niech blues mój wieczny
rozpruje gęste chmury.
Może w melodii poznasz mój głód
do kobiety - rysowanej piórem...

Całuję twe ramiona,
całuję twe biodra,
całuję...
Jest zarys zasyczenia,
jakbyś stopą dotknęła leżącą pokrzywę.

I taka jest moja towarzyszka... Poezja!