Aforyzmy 8 Zygmunt Jan Prusiński

AFORYZMY - autor Zygmunt Jan Prusiński

Wybacz mi te kolory o których śnię intymnie, wypuściłem kilka balonów z twoim imieniem.

Zielone oczy – jej, niebieskie oczy – moje, to wystarczy przejść noce razem.

Spełniły się powroty, odżyły innowacje - względy uczuć z obu stron, i zasiew pogodny i czuły.

Obwieszam na drzewach Miłość Tysiąclecia; mam klucz podarowany od niej pozłacany z twardego kruszcu.

Zagraj mi delikatnie krzyk miłości - za zasłoną Penelopa naga a słowa pęcznieją, rozkwit układa zadośćuczynienie.

Tyle wobec i w zamierzeniu, kameralnie i scenicznie wystąpimy w intymnym teatrze, niezmiernie gościnni.

Dzwony miejskie sygnał podadzą, złotą noc zamówisz by zlot erotyków poznać z ukochanym.

Dzisiaj jesteś inna zupełnie jakbyś powstała z rajskiej jabłoni, a przy tobie grajek - poeta.

I była przełęcz roztańczona w Kotlinie Kłodzkiej, sadziłaś w trawie namacalny dzień narodzin.

Stary rozdział skruszył oswojone kąty, tajemnicza etiuda wyszła spod ludzkich parasoli.

Stopiła się mgła w całości wytworna pani, zadźwięczała w jabłoniach iście wolna jak przestrzeń.

Wczorajszy dzień zatrzymał dźwięk pośród innych dźwięków, ale ten był szczególny bo moralny.

Kłócą się gęsi na łąkach, równina zapisu jak skacowany wiersz.

Użyteczność w bieli - orszak niewinnej maskarady niesie sztandary.

Poetka siedzi przy poecie, bliziutko rzeczka stęka płochliwa jak słowo.

Śnieżne pytanie w lutym na serio, czy gacki płoszą rym.

Omawiamy przyszłość, obrazy same się malują a nocne sowy czuwają.

Ośnieżony kulig, pędzą jelenie na czas sanie ciągnąc.

Nocne czarownice wychodzą z jaskiń by wróżyć pod oknami.

A tam są góry i względy uczuć w dolinie zaklętego echa.

Symfonia rozpala ziemię i, tak codziennie wspominam majową noc w obrzeżach zasnutej
elegancji.

Muszelki znają twe imię, karmię łabędzie - nie odlatują w ciepłe kraje.

Spokój jak plot w sadzie wciąż spowity, udaję się tym śladem by cię ocaleć.

U ciebie pada a u mnie suchy dzień bez słońca, rozwidniam wierszem ciche zakamarki.