Tolerancja, której chce nas dzisiaj uczyć Zachód Europy - była przyrodzoną cechą Narodu Polskiego już 500 lat temu - w czasach gdy Zachodnia Europa pławiła się w krwi wojen religijnych, a Żydzi w spokoju żyli na terenie Naszego Kraju.
Nadmierna tolerancja zawsze kończy się katastrofą.
I tak było z Rzeczypospolitą Obojga Narodów - Królestwa Polskiego i Litwy, która znikła po Zaborach.
W dziewiętnastym wieku - po czterokrotnych - nieudanych próbach militarnego odzyskania niepodległości - polscy patrioci zrozumieli, że niezbędna jest praca od podstaw i edukacja chłopstwa, które w przyszłości - świadome swojej polskości - upomni się o ojczyznę.
Wśród przyczyn takiej zmiany społecznego myślenia była i ta, że po kilku nieudanych powstaniach, Polska utraciła substancję ludzką - stymulującą ducha narodowego i ktoś musiał ją zastąpić.
Więc w przyszłości - to chłopi mieli stać się ostoją polskości.
Ale - w imię przyrodzonej Polakom tolerancji uważano, że zamieszkującym tu Żydom należy dać możliwość asymilacji społecznej.
Wyrośli na komunistycznych dogmatach - współcześni "historycy" uważają, że pojęcie "lewicowości" zrodziło się dopiero w XIX wieku.
Tymczasem obrona najniższych klas społecznych występowała w prawie wszystkich systemach politycznych. W Starożytnym Rzymie taka rola przypadła "Trybunom Ludowym".
Rozbuchany kapitalizm dziewiętnastowieczny zrodził ruch obrony robotników wszędzie tam - gdzie zmuszeni byli pracować za grosze - niewystarczające na podstawowe utrzymanie.
Dziewiętnastowieczna polska lewica była spadkobierczynią idei Pozytywizmu.
I z tego powodu - w szeregach partii lewicowych znaleźli się również Żydzi.
A ponieważ aksjomatem myślenia żydowskiego było założenie, że "Żyd nie ma ojczyzny", bo dla Żyda "tam jest ojczyzna - gdzie są pieniądze" - to i żydowska lewica dążyła do ogólnoświatowej rewolucji w celu obalenia ustroju kapitalistycznego, likwidacji państw narodowych oraz wprowadzenia rządów proletariatu.
Żydowska lewica wrogo odnosiła się do polskich dążeń niepodległościowych, oraz do partii chłopskich.
Natomiast celem polskiej lewicy było odzyskanie niepodległości dla niższych warstw Społeczeństwa Polskiego.
I na tym tle doszło do rozłamu w Polskiej Partii Socjalistycznej, a następnie założenia internacjonalistycznej Socjaldemokracji Królestwa Polskiego, do której dołączyła potem Litwa.
Nazajutrz - po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, w grudniu 1918 - jeden z odłamów PPS-Lewica - połączyła się z SDKPiL i utworzyli wspólnie Komunistyczną Partię Polski.
Chociaż sam używam czasem skrótowych opisów KPP, która niedługo później stała się agendą Stalina na terenie Polski - to pamiętać należy, że była to jednak partia o bardzo zróżnicowanych poglądach jej członków i nie wszyscy byli na usługach Kremla.
Z tego właśnie powodu - niektórzy działacze PPS czynili starania do przeciągnięcia na swoją stronę działaczy KPP - z którymi współpracowali wcześniej - w latach Zaborów.
Całkowicie odmienną strukturą polityczną był BUND - Powszechny Żydowski Związek Robotniczy na Litwie, w Polsce i Rosji.
Niektórzy analitycy twierdzą, że była to największa partia polityczna w Drugiej RP - z racji rozdrobnienia partii polskich.
W BUNDzie rozmawiano w języku jidysz i setki tysięcy gazet codziennych - tej organizacji - wydawanych było w tym samym języku.
Bund dążył do kulturowej izolacji Żydów. Jednak w kwestiach politycznych popierał najczęściej PPS.
Pamiętać musimy, że Druga Rzeczpospolita trwała zaledwie 18 lat - od konstytucji 1921 roku do napaści na Polskę w 1939 roku.
Ale na karb tego krótkiego okresu zrzuca się wszystkie problemy XX wieku.
I bardzo rzadko pamięta się o tym, że cały czas zagrożeni byliśmy atakiem ze strony Niemiec - wyłączając krótki okres od początku światowego kryzysu do dojścia Hitlera do władzy (1929-1933).
Podobne zagrożenie ze strony Sowietów potęgowane było przez działalność komunistycznej agentury na terenie Polski.
Dwadzieścia lat międzywojnia było też okresem permanentnego kryzysu ekonomicznego - w którym musiało jakoś funkcjonować Polskie Państwo.
Tradycją żydowską było dokonywanie zakupów tylko u Żydów. Ale kryzys ekonomiczny spowodował, że religijni i polityczni przywódcy żydowscy wręcz naznaczyli to jako obowiązek wobec własnej społeczności.
Kiedy z podobnym apelem wystąpiły polskie organizacje gospodarcze - by Polacy kupowali w polskich sklepach to wzniesiono larum, że to wielki antysemityzm.
A żydowskie media w USA natychmiast okrzyknęły Polaków antysemitami za to, że wspierają polską gospodarkę.
Nikt nie lubi być bezpodstawnie obrażanym. Stosunki polsko-żydowskie zaczęły się psuć.
Złożyło się na to kilka ważnych wydarzeń - o których dalej.
Konkurencja gospodarcza Polaków i Żydów doprowadziła do wielu tarć.
Najostrzejszym przejawem było to - co się wydarzyło w 1936 roku - w Przytyku, koło Kielc.
Awantura na placu targowym - między sprzedającymi tam Chłopami a Żydami - zakończyła się walkami, w których zginęło dwóch Żydów i Polak.
Propaganda żydowska nakreśliła te zajścia jako przykład polskiego antysemityzmu - gdy tak naprawdę prowodyrem był Żyd, który zastrzelił Polaka - co wywołało tumult - w wyniku którego zabito dwoje Żydów z zraniono kilkudziesięciu.
Wydarzenia te zostały wykorzystane propagandowo przez organizacje Żydowskie do tego stopnia, że do ogólnopolskiego strajku zainicjowanego przez BUND - dołączyła się również - nieświadoma przyczyn tamtych wydarzeń - Polska Partia Socjalistyczna.
Kolejną doskonałą okazją do bicia piany na temat polskiego antysemityzmu w Drugie RP - był temat tak zwanego "getta ławkowego".
Kilkakrotnie wspominałem, że miałem okazję poznać inteligentnych i przyzwoitych wykładowców żydowskiego pochodzenia - wykształconych jeszcze przed wojną.
Ale to były nieliczne jednostki.
Tymczasem w Drugiej RP - Żydzi stanowili około 40 procent studentów - podczas gdy społeczność żydowska liczyła zaledwie 10 procent ludności.
Gdyby procent ten wynikał ze zdolności studentów - to miałby rację bytu.
Ale był głównie skutkiem korumpowania urzędników i wykładowców przez Żydów.
Wystarczy popatrzeć na obecną sytuację Polski, a będą Państwo mieli punkt odniesienia.
Nie zapominajmy też, że te "wybitne" żydowskie intelekty zostały później kadrą stalinowskiego Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego i stalinowskiego sądownictwa.
Jednak w 1936 roku Endecja wykazała się - jak zwykle - brakiem rozsądku w myśleniu.
Zamiast dowieść korupcyjnych przyczyn - nieproporcjonalnego składu narodowościowego studentów w polskich uczelniach - ONR i Młodzież Wszechpolska - wystąpiły z żądaniem takiego udziału Żydów w polskim szkolnictwie - jaki procent stanowili w ówczesnej Polsce Żydzi.
Z racji fundamentalnej w demokracji zasady proporcjonalności - było to całkowicie uzasadnione żądanie.
Ale powiedzenie głosi, że nie ważne co się robi - ważne jaką sie do tego dorobi ideologię.
ONR nie potrafił uzasadnić swoich działań - dlatego spotkał się z oporem znacznej części społeczeństwa.
Nawet PPS - kolejny raz nieświadoma przyczyn - czynnie protestowała przeciwko "gettu ławkowemu".
A jego celem było wskazanie - jak nieproporcjonalnie dużo Żydów korzysta z dobrodziejstw polskiej edukacji i obrona praw polskiej młodzieży do edukacji.
Przeciwko "gettu ławkowemu" wypowiedzieli się też wybitni wykładowcy - za co zostali "nagrodzeni" przez swoich żydowskich studentów w latach stalinowskich - odsunięciem od pracy i totalną blokadą.
Wszystkie moje teksty służą ukierunkowaniu na właściwy tok myślenia.
Moje obecne działania sprowadzają się do zdobycia dowodów, na korupcyjną działalność obecnego Rządu.
I w tym tkwi pokonanie błędów przeszłości.
Do tej pory nikt nie odważył się nazwać mnie antysemitą.
W ogóle boją się przyznać, że istnieję.
|
