Styczniowe wiersze

Zygmunt Jan Prusiński

ŚNIĘ O CHLEBIE...

Pocieszony aprobatą,
jeszcze nie wyschnięty
żyję snami które zapisuję
w Ogrodzie Samotnego Człowieka.

Skupiam się nad zapachem chleba,
by przeżyć ten zwykły dzień
z aprobatą istnienia. -
Mój kot "Czarek" musi jeść,
co innego ja - człowiek znikąd.

Przyplątała się zardzewiała pajęczyna,
więc w niej jestem i w modlitwach -
czy tylko ja śnię o chlebie...?


CHODŹ SYNU NA SPACER

W lipcu skończy czternaście lat,
dorasta mnie wzrostem
podlotek o różowych marzeniach.

Jest skupiony nie w nauce
a przed komputerem w grach.

Ten inwalidzki świat dzieci
rozrasta się mimo woli,
że rodzic nie jest ważny -
jedno lub dwa zdania na dzień.

- Chodź synu na spacer,
to skalna droga nierealna.

Więc chodzę sam
swoimi myślami oplątany,
jak rośliny w dzikiej kniei.


SOPLE PRZY OKNIE

To milcząca orkiestra
kryształowe bagnety,
urosły na długość metra.

To piękno ma moc,
wojowniczy wygląd
powoli skraplają się przed
boskim słońcem.

Przypominam sobie
w książkach o kobietach,
że były inne w czeluści serca
umiłowane i dobre.

- Świat poszedł w samotność -
w natężonej strunie dźwięk
wojownika patrzy na orła.

Subtelne powroty -
kobieta nie śni a działa,
a ja jak ten sopel
kierunkiem w dół patrzę.

23.01.2010 - Ustka