Dnia 22 lipca 2021 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał Wyrok w sprawie: Sygn. akt II SABNVa 117/21
po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 lipca 2021 r. sprawy ze skargi Artura Łobody
na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 17 grudnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej
1. zobowiązuje Prezesa Rady Ministrów do rozpoznania wniosku Artura Łobody z dnia 17 grudnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;
2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;
3. zasądza od Prezesa Rady Ministrów na rzecz Artura Łobody kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 3 stycznia 2021 r. (omyłkowo wskazano rok 2020) Artur Łoboda wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w rozpatrzeniu jego wniosku z dnia 17 grudnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Wskazał, że Prezes Rady Ministrów do dnia sporządzenia skargi nie odpowiedział na jego wniosek z dnia 17 grudnia 2020 r. złożony w trybie prawa prasowego, w którym zwrócił się o "podanie chociaż jednego dowodu naukowego na skuteczność maseczek na twarz, przyłbic i wszelkich form osłon twarzy w ochronie przeciwko wirusowi SARS CoV-2".
Skarżący wskazał, że wniosek wystosował do Prezesa Rady Ministrów w formie elektronicznej.
Podniósł, że jeśli Prezes Rady Ministrów nie zostanie zobowiązany, to [najpewniej] nie odpowie".
Skarżący wskazał jednocześnie, że "WSZYSTKIE znane badania dowodzą, że bezprawnie narzucone Polakom tak zwane "osłony" na twarz - nie chronią przed żadnym wirusem".
Prezes Rady Ministrów, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę z dnia 3 stycznia 2021 r. (jak wskazano - doręczoną do KPRM w dniu 5 lutego 2021 r.) na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 17 grudnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej wniósł o jej oddalenie, ewentualnie w razie stwierdzenia przez Sąd bezczynności organu, wniósł o uznanie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i umorzenie postępowania co do zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 17 grudnia 2020 r. zatytułowanego "zapytanie w trybie prawa prasowego".
W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że skarżący zwrócił się do organu, wiadomością e-mail w dniu 17 grudnia 2020 r., o podanie chociaż jednego dowodu naukowego na skuteczność maseczek na twarz, przyłbic i wszelkich form osłon twarzy w ochronie przeciwko wirusowi SARS CoV-2.
Użyte formułowanie "zapytanie w trybie prawa prasowego" nie precyzuje podstawy wniosku.
Pracownicy KPRM powzięli wątpliwość jak należy traktować niniejszej pismo.
Ze względu na ogromną liczbę pism wpływających do KPRM, jednostka posiada liczne komórki wewnętrzne, które zajmują się określonym zakresem spraw.
Zasadniczo odmienne komórki wewnętrzne zajmują się odpowiedziami na pytania w trybie u.d.i.p. oraz korespondencją z redakcjami, w tym głownie odpowiedziami na przekazaną krytykę prasową w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1914).
Następnie,
skarżący wniósł skargę do tut. Sądu "na odmowę Premiera RP udzielenia odpowiedzi na pytanie zadane w trybie prawa prasowego" z dnia 3 stycznia 2021 r.
Pełnomocnik wskazał, że skarga została wniesiona bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, tj. w sposób sprzeczny z art. 54 § 1 P.p.s.a. Sąd pismem z dnia 3 lutego 2021 r. przekazał do KPRM oryginał skargi skarżącego z dnia 3 stycznia 2021 r. celem udzielenia odpowiedzi na skargę i zwrotu do Sądu. Pełnomocnik podał, że kolejno Centrum Informacyjne Rządu z adresu mailowego, na które trafił wniosek, przesłało odpowiedź do skarżącego w dniu 10 lutego 2021 r. Pełnomocnik podał, że w treści wiadomości przeproszono skarżącego za opóźnienie w odpowiedzi i poinformowano o przyczynach opóźnienia polegających na konieczności uwzględniania kolejności zgłaszanych zapytań. Pełnomocnik wskazał, że termin 14 dni od dnia złożenia wniosku niestety mieścił się w okresie świąteczno- noworocznym, który również miał wpływ na powstania opóźnienia. Okres przełomu roku był dla pracowników KPRM niezwykle pracowitym okresem, któremu dodatkowo towarzyszyła w tym roku aktywna walka z koronawirusem, czy reorganizacja KPRM w związku z likwidacją Ministerstwa Cyfryzacji. Dodatkowo pełnomocnik podkreślił, że pismo skarżącego zostało napisane w na tyle ogólny sposób, a jednocześnie napastliwy, na co wskazują określenia takie jak .Orwellowski terror", że pracownicy KPRM mieli wątpliwość czy pismo należy traktować jako wniosek o dostęp do informacji publicznej czy udzielenie odpowiedzi na przekazaną krytykę prasową (art. 6 ust. 2 Prawa Prasowego). Ostatecznie organ uznał, że skarżący opierał swoje żądanie na podstawie art. 3a Prawa Prasowego. Jak wskazują przedstawiciele doktryny. Prawo Prasowe w zakresie uzyskiwania informacji od szeroko pojętej administracji publicznej odsyła dziennikarzy do u.d.i.p. Oznacza to, że w zakresie informacji pozyskiwanych od podmiotów zobligowanych do udzielania informacji publicznej Prawo prasowe zostaje wyłączone, a dziennikarz ma takie same prawa i obowiązki jak każda inna osoba, która żąda dostępu do informacji publicznej (M. Brzozowska-Pasieka [w:] M. Olszyński,]. Pasieka, M. Brzozowska-Pasieka, Prawo prasowe. Komentarz praktyczny, Warszawa 2013, art. 3(a)).
Pełnomocnik podkreślił, że organ udzielił odpowiedział na pytanie skarżącego 10 lutego 2021 r.; tj. w terminie 2 miesięcy, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p.
Zdaniem pełnomocnika, w ten sposób podmiot zobowiązany konwalidował swoje wcześniejsze zaniechanie.
Zgodnie z twierdzeniami wskazanymi w skardze, intencją Skarżącego było otrzymanie odpowiedzi (cyt. "przymuszenie Premiera RP Mateusza Morawieckiego do udzielenia odpowiedzi"), które nastąpiło.
W konsekwencji należy uznać sprawę za zakończoną, a roszczenia skarżącego za w pełni spełnione.
W opinii organu kwestia dowodu naukowego na skuteczność maseczek na twarz, przyłbic i wszelkich form osłon twarzy w ochronie przeciwko wirusowi SARS CoV-2, nie stanowi informacji publicznej.
KPRM udzielił natomiast skarżącemu wszelkich informacji znajdujących się w jego posiadaniu tzn. poinformował wnioskodawcę, że Prezes Rady Ministrów w swojej działalności na bieżąco korzysta ze wsparcia Rady Medycznej, Zespołu Doradców Społecznych PRM, Rządowego Zespołu Zarządzania Kryzysowego oraz zespołów analitycznych i konsultantów krajowych pracujących przy Ministerstwie Zdrowia.
W celu uzyskania dodatkowych informacji organ odesłał Ministerstwa Zdrowia oraz Rządowego Centrum Bezpieczeństwa zapewniające obsługę Zespołu.
W konsekwencji należy stwierdzić, że organ nie dopuścił się bezczynności, a skarga zasługuje na oddalenie.
Pełnomocnik wskazał też m.in., że nie każdy aspekt działalności władz publicznych stanowi informację publiczną.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie formułuje przypadków, w których organ może odmówić udzielenia informacji publicznej w sposób wyczerpujący, lecz podaje ogólne reguły jakimi powinien kierować się podmiot zobowiązany.
Ustawodawca uznał, iż na gruncie u.d.i.p. zasadne jest przyjęcie, że dokumenty wewnętrzne, będące często dokumentami roboczymi, z reguły nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu tej ustawy, bowiem nie zawierają one wiążącej informacji o zamierzeniach organów publicznych, ani nie wyrażają ich stanowiska, tym bardziej informacji publicznej nie stanowią ustne informacje czy stanowiska przekazywane podczas spotkań roboczych przez rożnych ekspertów i doradców.
Przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 lipca 2014 r. sygn. akt. I OSK 2770/13 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2016 r. sygn. akt II SAB/Wa 5/16.
Pełnomocnik podniósł, że materią informacji publicznej będą ostateczne uzgodnienia dotyczące m.in. dysponowania środkami publicznymi, a nie dokumenty wewnętrzne, czy też wytworzone w czasie negocjacji lub w czasie uzgadniania stanowisk.
Takie bowiem dokumenty nie posiadają waloru ostateczności co do skutku składanego oświadczenia woli, a stanowiska w nich przedstawiane mogą ulegać zmianom.
Wymiana poglądów może jedynie prowadzić w efekcie do wyartykułowania kończącego i wiążącego stanowiska przez podmiot publiczny i to ostateczne stanowisko będzie dopiero korzystać z przymiotu informacji publicznej.
Stwierdził, że wnioskowane przez skarżącego informacje nie odnoszą się do obszaru jakiejkolwiek działalności organu, o której mowa wart. 1 i 6 u.d.i.p., a tym samym nie zawierają komunikatu o sprawach publicznych.
Z tego względu nie podlega on udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Pytanie o stan wiedzy nie może być uznane za dotyczące informacji publicznej.
Oznacza to, że organ w ogóle nie miał obowiązku odpowiadania skarżącemu na tak postawione zapytanie, lecz jedynie poinformować skarżącego, że pytanie nie dotyczy informacji publicznej.
Podobnie Najwyższy Sąd Administracyjny wskazuje, że stan wiedzy (nawet dotyczącej zagadnień prawnych i orzecznictwa), czy osobisty osąd osoby pełniącej funkcję publiczną dotyczący jakiegoś stanu rzeczy, nie są informacjami o charakterze informacji publicznej.
Ta natomiast może dotyczyć tylko faktów lub zdarzeń odnoszących się do spraw publicznych.
Aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, musi się więc odnosić do sfery faktów (wyrok NSA z 20.11.2019 r., I OSK 4345/18, LEX nr 2777948).
Pełnomocnik wniósł, że na wypadek gdyby Sąd jednak uznał, że organ dopuścił się bezczynności, o stwierdzenie, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa i zwrócił się o umorzenie postępowania.
Wskazał, że okres bezczynności, którego istnienia pełnomocnik stanowczo zaprzeczył, w udostępnieniu informacji publicznej nie był znaczny - mieścił się w ustawowym terminie.
Ewentualnie stwierdzona bezczynność nie była zamierzona.
Organ podjął działania zmierzające do przedstawiania przyczyn opóźnienia i odpowiedział skarżącemu w najbliższym możliwym terminie.
Nie można również dopatrzeć się złej woli organu w procesie udostępniania skarżącemu żądanej informacji.
Nie można zatem przyjąć, że ewentualna bezczynność organu była spowodowana lekceważeniem podmiotu wnioskującego, czy też zamierzonym przedłużeniem postępowania.
Pismem z dnia 20 marca 2021 r. (omyłkowo wskazano na rok 2020) skarżący podtrzymał skargę, wnosząc o obciążenie organu kosztami postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności.
W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej wart. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).
W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176), zwanej dalej u.d.i.p.
W sprawie niniejszej nie budzi wątpliwości, że Prezes Rady Ministrów jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej.
Przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. stanowi, że do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej.
Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił wart. 1 ust. 1 u.d.i.p, Zgodnie z tym przepisem, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych.
Odwołując się do tego przepisu oraz art. 6 u.d.i.p. należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2002 r. w sprawach o sygn. akt II SA 181/02, II SA 1956/02 i II SA 2036-2037/02). Informację publiczną stanowi m.in. treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą.
Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich.
Informację publiczną stanowi także m.in. informacja o organach i osobach sprawujących w nich funkcje, trybie działania, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw. Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.
W sprawie niniejszej żądanie udostępnienia informacji, o których mowa we wniosku z dnia 17 grudnia 2020 r. stanowi żądanie udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p.
Wnioskodawca zwrócił się bowiem o podanie "chociaż jednego dowodu naukowego na skuteczność maseczek na twarz, przyłbic i wszelkich form osłon twarzy w ochronie przeciwko wirusowi SARS CoV-2".
Nie ma wątpliwości, że żądanie wnioskodawcy dotyczy sfery faktów i danych publicznych.
Wbrew twierdzeniom odpowiedzi na skargę wnioskodawca nie pytał o dokumenty wewnętrzne, ani dokumenty wytworzone w czasie negocjacji, czy w czasie uzgadniania stanowisk.
Wnioskodawca nie pytał też o "osobisty osąd" osoby pełniącej funkcję publiczną.
Żądanie wniosku dotyczy udzielenia informacji o dowodzie naukowym na skuteczność maseczek na twarz, przyłbic i wszelkich form osłon twarzy w ochronie przeciwko wirusowi SARS CoV-2.
Żądanie to dotyczy informacji o sprawie publicznej, albowiem odnosi się ściśle do działań organu władzy publicznej, podjętych w nawiązaniu do ogłoszonego stanu epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.
Nie można zgodzić się zatem z twierdzeniem odpowiedzi na skargę, że "Wnioskowane przez Skarżącego informacje nie odnoszą się ( ... ) do obszaru jakiejkolwiek działalności organu, o której mowa w art. 1 i 6 UDIP, a tym samym nie zawierają komunikatu o sprawach publicznych."
Żądana informacja dotyczy podstaw działań organów władzy publicznej wobec wszystkich obywateli, jak również innych osób przebywających na terenie RP.
Wnioskowana informacja pozostaje w bezpośrednim związku z działaniami władzy publicznej dotyczącymi przeciwdziałania COVID-19.
Informację publiczną stanowią nie tylko dokumenty wytworzone bezpośrednio przez organ ale także te, których organ używa do realizowania powierzonych zadań.
Pytanie wnioskodawcy nie dotyczy stanu wiedzy danej osoby, czy osobistych poglądów, a odnosi się do faktów.
Udzielona wnioskodawcy odpowiedź z dnia 10 lutego 2021 r., w której wskazano m.in. że "wielu ekspertów podkreśla, że maseczka ogranicza przenoszenie wirusa. Jest to konieczne, bo często nie wiemy czy mamy do czynienia z osobą zakażoną i czy sami nie jesteśmy zakaźni. Powinniśmy wykorzystać każdą możliwość, która zmniejszy narażenie na wirusa dla nas i dla otoczenia.
Podkreślić należy, że obowiązek noszenia maseczek został wprowadzony też w innych krajach, jako jedna z metod mająca na celu ochronę przed rozprzestrzenianiem się koronawirusa" nie stanowi odpowiedzi na żądanie z dnia 17 grudnia 2020 r.
Prezes Rady Ministrów nie udzielił wnioskodawcy odpowiedzi w żądanym zakresie, nie wskazał też, że nie posiada informacji w przedmiocie istnienia dowodu naukowego na skuteczność maseczek na twarz, przyłbic i wszelkich form osłon twarzy w ochronie przeciwko wirusowi SARS CoV-2.
Samo wskazanie w odpowiedzi z dnia 10 lutego 2021 r., że "Prezes Rady Ministrów korzysta na bieżąco ze wsparcia Rady Medycznej, Rządowego Zespołu Zarządzania Kryzysowego oraz zespołów analitycznych i konsultantów krajowych pracujących przy Ministerstwie Zdrowia", "a także wskazanie, że "aby uzyskać dodatkowe informacje sugerujemy zwrócić się do Ministerstwa Zdrowia oraz Rządowego Centrum Bezpieczeństwa zapewniające obsługę Zespołu" nie stanowi realizacji wniosku z dnia 17 grudnia 2020 r.
Dostęp do informacji publicznej, zgodnie z treścią art. 61 ust. 2 Konstytucji RP, nie ogranicza się tylko do wybranej kategorii dokumentów, ale wszystkich tych informacji, które dotyczą sfery określonej wart. 61 ust. 1 Konstytucji RP.
Źródłem informacji może być zatem wszelka sfera działalności publicznej osób sprawujących funkcje publiczne.
W demokratycznym państwie prawnym oczywistym jest, że jawność działań organów państwa powinna być traktowana w sposób uprzywilejowany, to znaczy wszelkie wątpliwości, co do udostępnienia informacji, powinny działać na korzyść dostępu. (v. wyrok NSA z 10 stycznia 2014 r. , I OSK 2213/13, publik. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, tak jak w niniejszej sprawie, organ ma obowiązek:
1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem;
2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy,
3) udzielić informacji, o których mowa wart. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.t.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie.
W przypadku, gdy organ nie posiada żądanej informacji powinien o tym poinformować wnioskodawcę w piśmie.
Pismo kierowane do strony wnioskującej powinno zawierać wyjaśnienie takiego stanu rzeczy (tak w wyroku NSA z dnia 22 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 473/17; wyrok NSA z 24 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 851/09, publik. LexPolonica nr 2474778).
Rozpatrując skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 17 grudnia 2020 r. Sąd stwierdził, że organ pozostawał w bezczynności na dzień wniesienia niniejszej skargi, jak również pozostaje w bezczynności na dzień orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie.
Organ nie udostępnił bowiem żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku do organu (wniosek wpłynął do organu w dniu jego wysłania, tj. 17 grudnia 2020 r.), jak też nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanej informacji (do Sądu nie wpłynęła informacja w tym zakresie).
Wobec tego, że wniosek nie został rozpatrzony w formie przewidzianej przez u.d.i.p. w ustawowym terminie, jak też nie został rozpatrzony przez organ do dnia orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie, Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku z dnia 17 grudnia 2020 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynność organu w rozpatrzeniu wniosku z dnia 17 grudnia 2020 r. nie miała w tej sprawie miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Organ prawidłowo zakwalifikował wniosek jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej (art. 3a ustawy Prawo prasowe).
Choć 14-dniowy termin na rozpatrzenie wniosku minął w dniu 31 grudnia 2020 r., a działanie organ podjął dopiero w dniu 10 lutego 2021 r., to w ocenie Sądu w sprawie tej nie ma podstaw do kwalifikowania bezczynności Prezesa Rady Ministrów jako rażącego naruszenia prawa.
Z całokształtu informacji przedstawionych w odpowiedzi na skargę w przedmiocie kwestii organizacyjnych i możliwości udzielania odpowiedzi nie wynika, aby brak podjęcia działań we właściwym czasie był zamierzony.
Także sama treść odpowiedzi udzielonej skarżącemu w dniu 10 lutego 2021 r., choć nie stanowi właściwego rozpatrzenia wniosku z dnia 17 grudnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, nie pozwala przyjąć, aby organ kierował się złą wolą i celowo nie realizował przewidzianego w Konstytucji RP prawa podmiotowego, jakim jest dostęp do informacji w sprawie publicznej.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1 a w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 i 2 wyroku.
O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 3 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy. sądowy od skargi w wysokości 100 zł.
|
