Smarzowski "Kler"

"Odwaga staniała, rozum podrożał", powiedział Artur Sandauer na zebraniu organizacji partyjnej PZPR przy Związku Literatów Polskich w 1957 r.

Tymi słowami piętnował "nawrócenie" stalinowskich aparatczyków kultury.

Charakterystyczne jest to, że w tak zwanym "Kongresie Kultury Polskiej" z 1981 roku prym wiedli stalinowscy aparatczycy, którzy po 1956 roku nagle "inaczej spojrzeli na otaczającą rzeczywistość" (!)
W pewnym sensie mamy dziś do czynienia z podobną sytuacją.
Furia z jaką atakowany jest Wojciech Smarzowski za film "Kler" - jak żywo przypomina stalinowskie ataki na świat kultury.
To wszystko - co dzieje się w tak zwanych "prawicowych mediach" - przypomina stalinowskie "listy poparcia" dla rządzących.
Jak choćby "Rezolucję Związku Literatów Polskich w Krakowie w sprawie procesu krakowskiego" - akt haniebny, który podpisała większość późniejszych "luminarzy kultury".

Nie jestem fanem Smarzowskiego.
Obejrzałem tylko jeden jego film!
Film "Pod mocnym aniołem" jest tępy, głuchy i pretensjonalny. Smarzowski w ogóle nie rozumie istoty upadku witalności i dlatego zamienił ten problem w prymitywne, wizualne ozdobniki filmowe.
To "świecidełka" dla prymitywnych ludów!

Z powodu mojej oceny autora, nie chciałem później oglądać filmu "Wołyń".
Smarzowski to przerośnięty dzieciak, który ekscytuje się pozorami!
Biorąc jednak pod uwagę całokształt twórczości Smarzowskiego, nie widzę jakichkolwiek powodów do odbierania mu prawa do własnego zdania!
(Takie prawo odbierałem TYLKO stalinowskim aparatczykom, którzy współdziałali w dziele zniewolenia Narodu Polskiego.)

Dlaczego więc dyspozycyjni dziennikarze i użyteczni głupcy atakują dziś Smarzowskiego i jego film?
Dożyliśmy dziwnych czasów - gdy dziwak i mitoman Quentin Tarantino stał się ikoną współczesnego filmu.
Chociaż Tarantino często sięga do historycznych wątków to nie mają nic wspólnego z realiami.
Mimo tego jest uznanym za wybitnego reżysera.

Czy Smarzowski podobnie odpłynął?
Nie oglądałem filmu "Kler", ale tematy w nim zawarte są mi doskonale znane.
W 2006 roku poruszyłem temat pedofilii w Kościele - bardzo delikatnym tekstem "Którzy zabijają naszą wiarę".
http://zaprasza.net/a_y.php?article_id=13756
Po wielokroć przypominałem, że tragedia Trzeciej RP była skutkiem sprzedajności hierarchii kościelnej, która zdradziła Naród Polski dla judaszowych srebrników!
Albowiem po 1989 roku to Episkopat dostał od Narodu prawo do decydowania o Naszej przyszłości!
W ramach tego zaufania Episkopat zafundował nam: Balcerowicza, Gronkiewicz, Buzka i wiele innych szumowin.
Nie wydaje mi się, by Smarzowski przekroczył granice karykaturalnego opisu rzeczywistości - do czego miał pełne prawo - jak artysta!
Ataki na tego reżysera wynikają z faktu, że tknął haniebne tabu!
Może i przerysował otaczającą rzeczywistość, ale widocznie trafił w sedno.

Z drugiej jednak strony czytam peany poparcia dla Smarzowskiego, które wywołują moje obrzydzenie.
Wśród nich, któryś dziennikarzyna wskazał biskupa Pieronka jako "autorytet etyki i kultury".
Miałem kiedyś tą nieprzyjemność, że w trakcie Mszy z okazji święta Świętego Stanisława , znalazłem się w pobliżu Pieronka i ten podał mi rękę, śliniąc się w tym momencie obrzydliwie.
Pedofilia i homoseksualizm w Kościele są faktem.
Smarzowski jest atakowany za to, że opisał ten problem bardzo przekonująco.

Tyle mogę napisać, bez obejrzenia samego filmu.