Po Szaronie tylko splunę

O zmarłych mówi się tylko dobrze, albo wcale.
Ta zasada nie dotyczy zbrodniarzy. Nie można nie mówić o Hitlerze, Stalinie czy innych wielkich zbrodniarzach.
Do ich grona zaliczam Ariela Szarona.
Kiedy obejmował 13 lat temu, po wielu antyarabskich prowokacjach, stanowisko premiera Izraela to kilkakrotnie napisałem, że "wybór tego człowieka będzie wielką tragedią zarówno dla Palestyńczyków - jak też Żydów".

Szaron wpoił Żydom przeświadczenie, że można przekroczyć wszystkie granice przyzwoitości, lekceważyć elementarne normy kultury i bezczelnie oszukiwać nieżydów.

Nie mam najmniejszej wątpliwości, ze zburzenie WTC miało związek z wyborem Szarona na premiera Izraela, że wielkie przestępstwa na Wall Street były związane z ogólnoświatową polityką Żydów, w której Szaron był wojującym współinicjatorem.

Kilkakrotnie pisałem - jak to 50 lat temu - moja ś.p. Babcia napluła w twarz konfidentowi Gestapo.
Dzisiaj ja - zabobonnie pluję na wspomnienie o Szaronie.
Zgiń, przepadnij maro.